Αλησμόνητη πεντάρα

 

-Πέντε γκολ, ρε φίλε;

Ο Πάνος Τρικούκης δεν μπορούσε να το χωνέψει. Χαμένος σε μια λαγκαδιά του Μοριά, προσπαθούσε με ένα κολοτρανζίστορ τσέπης να παρακολουθήσει τον αγώνα. Είχε ζητήσει αλλαγή βάρδιας εκείνη την Τετάρτη, ειδικά για ν’ ακούσει το ματς. Όλοι ξέρανε την αγάπη του για την ομάδα της Ν. Σμύρνης· προημιτελικός κυπέλλου ήταν και δεν του χάλασαν το χατίρι. Ήταν υπόδειγμα στην υπηρεσία, θα του δίνανε ρεπό αν το ζητούσε αλλά δεν του άρεσαν οι χάρες και δήλωσε πως θα έκανε τη νυχτερινή.

Καβάλησε την Ζούνταπ Μπέλα της υπηρεσίας κι αναζήτησε ένα καλύτερο σημείο, που να έχει καλύτερη λήψη το ραδιοφωνικό σήμα. Αδύνατον, η φωνή του σπίκερ από το Χαριλάου, πότε ακουγόταν πότε χανόταν. Σποραδικά άκουγε κάτι πανηγυρισμούς και η καρδιά του σφιγγόταν. Εκτός έδρας έπαιζαν, σίγουρα οι πανηγυρισμοί ήταν των αντιπάλων. Κάθε φορά που έβρισκε σήμα, πανηγυρισμούς άκουγε και τον ζώνανε τα φίδια.

-Τι διάολο, μουρμούριζε, πόσα γκολ μπήκανε;

Αφού πάσχισε άδικα για αρκετή ώρα, τελικά το μόνο που κατάφερε ν’ ακούσει καθαρά ήταν η αποφώνηση του Σαλονικού σπίκερ Γιάννη Λογοθέτη:

«Ο αγώνας στο γήπεδο Χαριλάου για το Κύπελλο Ελλάδος έληξε με ευρεία νίκη του Άρεως επί του Πανιωνίου με 5-2, ένα αποτέλεσμα που δίνει στην ομάδα της Θεσσαλονίκης το προβάδισμα για την πρόκριση στην ημιτελική φάση. Η επιθετική γραμμή του Άρεως, με συνεχείς επελάσεις, παραβίασε πέντε φορές την εστία του τερματοφύλακα Κυριακίδη της ομάδας της Νέας Σμύρνης.

Τα τέρματα σημείωσαν, στο πρώτο ημιχρόνιο δύο ο Ζήνδρος κι ένα ο Πάλλας με πέναλτι για τον Άρη ενώ είχε ισοφαρίσει προσωρινά ο Αναστόπουλος. Στο δεύτερο ημιχρόνιο ο Πανιώνιος μείωσε σε 3-2 με γκολ του Παθιακάκη αλλά ο Άρης ήταν καταιγιστικός και πέτυχε δύο ακόμη τέρματα με τον Μπαλή και τον Δανό Όλε.

Κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι, εδώ ολοκληρώθηκε η μετάδοσή μας από το γήπεδο Χαριλάου. Να έχετε ένα όμορφο βράδυ».

-Τι όμορφο βράδυ, μου λες ρε φίλε, μουρμούρισε ο Πάνος και καβάλησε συγχυσμένος την Ζούνταπ για να γυρίσει στα Κρέστενα, στο σταθμό χωροφυλακής που υπηρετούσε. Κατηφόριζε απρόσεκτα τον άθλιο δασικό χωματόδρομο, όταν σε μια στροφή προσπέρασε ένα πράσινο Pony, χωρίς κουκούλα, μισοκρυμμένο μέσα στα πουρνάρια.

-Ώπα, Μπέλα, φρένο, διέταξε την Ζούνταπ κι εκείνη υπάκουσε μουγκρίζοντας, όταν το χέρι του έστριψε απότομα το φρένο στο τιμόνι. Η Ζούνταπ ήταν της υπηρεσίας, αλλά είχε γεράσει και δεν την ήθελε κανείς, οπότε την είχε χρεωθεί αποκλειστικά ο Τρικούκης εντός κι εκτός υπηρεσίας.

Το Pony ήταν κρύο, σημάδι πως το είχαν αφήσει εκεί πριν από πολύ ώρα.

-Κάτι, τρέχει εδώ, Μπέλα, ψιθύρισε στη μηχανή, καθώς ξύπνησε ο αστυνόμος μέσα του. Κοίταξε ένα γύρω, δεν είδε κανέναν. Μάρτης μήνας και νύχτωνε νωρίς, δεν μπορούσε να μείνει πολύ. Σημείωσε το νούμερο στο πακέτο «Καρέλια», να το ελέγξει στο τμήμα μήπως είχε δηλωθεί κάποια κλοπή κι έφυγε.

Έφτασε φουρκισμένος στο χωριό. Η πεντάρα από τον Άρη, που σήμαινε αποκλεισμός από το κύπελλο, είχε φουντώσει πάλι μέσα του και εκτόπισε το παρατημένο Pony σε κάποια άκρη του μυαλού του. Έγιναν και κάτι καυγάδες τη νύχτα σε ένα σκυλάδικο της περιοχής, γκομενοδουλειές ως συνήθως· δυο μεθυσμένοι χαζόμαγκες αρπάχτηκαν για τα μάτια μιας ξανθιάς αρτίστας, συνηθισμένα πράγματα. Τους έκλεισε στο υπόγειο μέχρι να ξεμεθύσουν κι έκατσε βαριεστημένα να γράψει τα φύλλα υπηρεσίας. Παρέδωσε τα ξημερώματα και κίνησε ψόφιος για το σπίτι του. Ονειρευόταν ήδη καβάλα στην Ζούνταπ, όταν η Μπέλα φρενάρισε μόνη της έξω από το σκυλάδικο, προλαβαίνοντας τη σκέψη του. Tο πράσινο Pony ήταν εκεί. Έβγαλε τα «Καρέλια» από την τσέπη και κοίταξε το νούμερο· ήταν το ίδιο. Ρώτησε μια καθαρίστρια που έβγαζε τα σκουπίδια από το μαγαζί.

-Κάτι παιδιά το έχουν, είπε, αλλά κάνανε φασαρία τη νύχτα και τους χώσανε μέσα.

Η πληροφορία τον ξύπνησε για τα καλά. Έτρεξε στο τμήμα· τους είχαν αφήσει. Ξαναγύρισε στο σκυλάδικο· το Pony άφαντο.

-Την τύχη μου μέσα! φώναξε κι ένα αγουροξυπνημένο παράθυρο του έβαλε τις φωνές.

-Άντε για ύπνο ρε φίλε, το μαγαζί έκλεισε.

Τον είχε περάσει για θαμώνα ξενύχτη. Γύρισε στο σταθμό· ο ύπνος του είχε φύγει. Έκανε μερικά τηλέφωνα· κλεμμένο ήταν το Pony. Ένας σταφιδέμπορος από την Αργολίδα το είχε χάσει πριν από αρκετές εβδομάδες. Το είχε αφήσει έξω από ένα ξενυχτάδικο κι όταν τέλειωσε η διασκέδαση δεν το βρήκε.

-Την τύχη μου μέσα, βλαστήμησε ξανά, τους είχα στα χέρια μου και τους άφησα!

Τα ονόματα τα είχε κρατήσει αλλά ποιο το όφελος; Κάτοικοι Αγρινίου, έγραφαν οι ταυτότητες· τρέχα γύρευε! Έριξε μερικές βλαστήμιες ακόμα, και πήγε για ύπνο.

-ο-ο-ο-

Βαριεστημένος ο Τρικούκης πήρε ρεπό για να ακούσει τη ρεβάνς. Το σκορ ήταν βαρύ, οι ελπίδες λιγοστές, είχε προηγηθεί και το ματς πρωταθλήματος με τον Άρη που έληξε 0-0, οπότε πιο πολύ πήρε ρεπό για τη βόλτα με τη Ζούνταπ στο βουνό, στη θέση που είχε βρει καθαρό ραδιοφωνικό σήμα την προηγούμενη φορά, παρά γιατί έλπιζε στην πρόκριση. Ανηφόρισε μέσα στο δάσος. Μεγάλη Τετάρτη ήτανε, στα μισά του Απρίλη και η φύση γιόρταζε. Έφτασε χαλαρά, χωρίς βία. Έσβησε την Ζούνταπ κι απολάμβανε μυρωδιές και ήχους. Ήταν τόση η ομορφιά γύρω του, που δεν του έκανε κέφι ν’ ανοίξει το τρανζίστορ. Τελικά, η αγωνία του για το ματς υπερίσχυσε και η φωνή του σπίκερ σκέπασε τα κελαηδίσματα των αηδονιών:

«Είμαστε συνδεδεμένοι με το γήπεδο της Νέας Σμύρνης, για να σας μεταδώσουμε τον επαναληπτικό αγώνα για το Κύπελλο Ελλάδος του Πανιωνίου με τον Άρη Θεσσαλονίκης. Θυμίζουμε πως στο πρώτο ματς είχε επικρατήσει ο Άρης με τέρματα 5-2, οπότε για να προκριθεί η ομάδα της Ν. Σμύρνης χρειάζεται νίκη με 3-0, 4-1 ή με μεγαλύτερη διαφορά τερμάτων. Οι συνθέσεις των ομάδων…».

Δεν θα είχε περάσει πάνω από ένα εικοσάλεπτο, όταν από μακριά ακούστηκε θόρυβος αυτοκινήτου. Το δαιμόνιο του αστυνόμου ξύπνησε μέσα του και μια τολμηρή σκέψη τριβέλισε το μυαλό του. Έκλεισε το τρανζίστορ για να ακούσει καλύτερα. Όντως ένα αυτοκίνητο ακουγόταν να πλησιάζει αγκομαχώντας στον ανηφορικό χωματόδρομο. Έβλεπε τη σκόνη που άφηναν οι τροχοί του, ώσπου σταμάτησαν και τα δυο, κι ο θόρυβος και η σκόνη. Δεν ήταν πολύ μακριά από τη θέση του. Κατηφόρισε με σβηστή τη Ζούνταπ, όσο μπορούσε πιο αθόρυβα. Όπως το ψυλλιάστηκε· το πράσινο Pony ήταν εκεί περίπου που το είχε δει την προηγούμενη φορά. Πάλι χωρίς επιβάτες. Έστησε καρτέρι.

-Θα σας πιάσω αλητάμπουρες κι ας χάσω το ματς, ψιθύρισε. Θα πληρώσετε όχι μόνο για την κλοπή, αλλά και για τον αγώνα που χάνω.

Σαράντα λεπτά αργότερα, ίσως και παραπάνω, φάνηκαν οι δυο χαζόμαγκες που είχε συλλάβει τις προάλλες για τον καυγά στο σκυλάδικο, με ένα σακίδιο. Πετάχτηκε πίσω τους, την ώρα που έμπαιναν στο αυτοκίνητο.

-Βρε καλώς τα παιδιά! μην κάνετε καμιά κίνηση, γιατί σας την άναψα, φώναξε κι εκείνοι κέρωσαν. Τους πέρασε τις χειροπέδες και τους έδεσε στο πίσω κάθισμα μαζί με την Ζούνταπ και το σακίδιο με το φρεσκοκομμένο αρωματικό χόρτο από τη φυτεία που είχαν φυτέψει μέσα στο δάσος. Μια ώρα αργότερα βρίσκονταν στο κελί.

-Διπλή ρέντα είχες σήμερα Πάνο, του φώναξε ο διοικητής χαρούμενος.

-Όντως, μ’ ένα σμπάρο δυο πουλάκια στην ψειρού. Πώς τα φέρνει η τύχη καμιά φορά, κύριε ενωμοτάρχα, απάντησε αδιάφορα.

-Καλά, δεν πήρες χαμπάρι τι έγινε στο ματς; Εγώ θα στο πω; Συνέχισε ο διοικητής και καθώς ο Τρικούκης έψαχνε με αγωνία στην τσέπη του το τρανζίστορ, ο ενωμοτάρχης του έσκασε το νέο.

-Πεντάρα ρίξατε στον Άρη, μωρέ! απίθανη πρόκριση.

-Κύριε διοικητά, τι μου λέτε τώρα, δεν γίνονται αυτά, χοροπήδησε χαρούμενος κι ένα χαμόγελο χαράχτηκε στο πρόσωπό του ως τα αυτιά κι ακόμα πάρα πέρα.

-Τι ματς έχασα, με τα παλιοτσογλάνια που βρέθηκαν μπροστά μου, συμπλήρωσε, ενώ επιτέλους άνοιγε το τρανζίστορ. Η φωνή του Χρήστου Ράπτη αντιλάλησε ολόχαρη, προδίδοντας τα κυανέρυθρα αισθήματα του σπίκερ της κρατικής ραδιοφωνίας:

«Μεγαλειώδη πρόκριση πέτυχε σήμερα η ιστορική ομάδα της Νέας Σμύρνης, σκορπίζοντας στους πέντε ανέμους την ομάδα του Άρη. Από δύο γκολ πέτυχαν ο Βαλλίδης και ο Μαυρίκης κι ένα ο Παθιακάκης. Το μοναδικό γκολ του Άρη από τον Κούη, δεν ήταν αρκετό και ο Πανιώνιος με σκορ 5-1, απέκλεισε τον Άρη».

-Δυο γκολ ο Μητσάρας, όλα καλά! όλα καλά! Ε ρε γλέντια, αναφώνησε ο Τρικούκης κι έτρεξε να πάρει τηλέφωνο τον Μαυρίκη που τον γνώριζε από τα χρόνια που υπηρετούσε στο Μελιγαλά.

 -ο-ο-ο-

Λίγες εβδομάδες αργότερα η Ζούνταπ αποσύρθηκε από την κυκλοφορία, ως ασύμφορη για την υπηρεσία κι ο Τρικούκης την αγόρασε μισοτιμής. Το είχε αγαπήσει αυτό το μηχανάκι. Το έβαψε γαλαζοκόκκινο: γαλάζια την ποδιά και τα πλαϊνά καπάκια της μηχανής, κατακόκκινη τη μάσκα, το μπροστινό και το πίσω φτερό και τα άλλα μεταλλικά μέρη, για να του θυμίζει για πάντα την απίθανη πρόκριση.

Και τα γούρια συνεχίστηκαν, αφού μετά από δυο μήνες ο αγαπημένος του Πανιώνιος θα κατακτούσε το κύπελλο Ελλάδας για πρώτη φορά στην ιστορία του.

Θ. Μπελίτσος, Ν. Σμύρνη, 14.12.2021

Από την ανέκδοτη συλλογή διηγημάτων "Η γαλαζοκόκκινη Ζούνταπ" 

Του Νοέμβρη ημερολόγιο, κάπως διαφορετικό

 

 

Βροχερός μας ήρθε ο Νοέμβρης, όπως του πρέπει δηλαδή, κανονικός, φθινοπωρινός, χωρίς το αρρωστιάρικο καλοκαιράκι του Άη Δημήτρη και τον καλόκαιρο του ζηλιάρη Σεπτέμβρη που νομίζει πως είναι Αύγουστος.

Νοέμβρης, ο ένατος μήνας (novem) του ρωμαϊκού χρονολόγιου καθώς για τους Ρωμαίους η χρονιά ξεκινούσε με τον θεό του πολέμου, το Μάρτη (Martius<Mars: Άρης), όταν έφτιαχνε ο καιρός και ξεκινούσαν τις εκστρατείες τους. Ένατος μόνο στο όνομα πλέον, αφού αργότερα οι Ρωμαίοι άλλαξαν τη σειρά κι έτσι την κληρονομήσαμε κι εμείς ως Ρωμιοί κι όλοι οι υπόλοιποι.

Νοέμβρης, λοιπόν, με πρώτη-πρώτη τη γιορτή των αγίων Αναργύρων που τους κάναμε Αργύρηδες και Αργυρίες, γιατί το «ανάργυρος» εδώ και χρόνια δεν είναι της μόδας ως φιλοσοφία και ως αντίληψη, ποιος είναι «ανάργυρος», τουτέστιν αφιλοχρήματος, στις μέρες μας;

«Ρεστοράν Πουλέα»: Το τέλος μιας εποχής

   

   Το «Καφεζυθεστιατόριον ο Ζέφυρος» των Αφών Πουλέα ιδρύθηκε το 1950 στην Παλιόχωρα Αβίας από τον Ηλία Κων. Πουλέα (1897-1979). Την δεκ. ’70 εξελίχθηκε σε καφέ-ρεστοράν από τα παιδιά του, τον Γιώργη (†) και τον Τάκη Πουλέα και τις συζύγους τους, την Κατίνα Τσαούση (†2026) και την Ευτυχία Πατριαρχέα αντίστοιχα.

1950. Ο Ηλίας Πουλέας (όρθιος) κι ο Γιώργης Πουλέας (φωτ. αρχείο Τάκη Πουλέα)

Η «Άγονος γραμμή» του Άρη Αλεξάνδρου

Ο Άρης Αλεξάνδρου (1922-1978) ψευδώνυμο του Αριστοτέλη Βασιλειάδη, γεννημένος στο Πέτρογκραντ από Πόντιο πατέρα και Ρωσίδα μητέρα, υπήρξε από τους πιο σημαντικούς μεταπολεμικούς λογοτέχνες: ποιητής, πεζογράφος, και μεταφραστής. Κορυφαίο έργο του το μυθιστόρημα «Το Κιβώτιο» (1974).

Το 1947-48, εξόριστος στον Μούδρο, ξεκίνησε το θεατρικό «Αντιγόνη», το οποίο ολοκλήρωσε το 1951 στον Άη Στράτη. Στον Μούδρο συνέθεσε επίσης τρία ποιήματα: «Παράθυρο», «Ολόκληρη νύχτα», «Ανεπίδοτα γράμματα», τα οποία συμπεριέλαβε στην ποιητική συλλογή «Άγονος γραμμή» (έκδ. 1952).

 

"Άννα, το όνομά της". Ένα βιβλίο που γεννήθηκε από τις στάχτες μιας πυρκαγιάς στη Λήμνο

 

Κώστια Κοντολέων, "Άννα, το όνομά της" 

Ένα βιβλίο που γεννήθηκε από τις στάχτες 

της πυρκαγιάς του 1939 στη Λήμνο

Το 1932 ο Δημήτριος Κοντολέων, που είχε διοριστεί Ταμίας Λήμνου, αποφασίζει να συνδέσει τη ζωή του με το νησί. Νυμφεύεται τη νεαρή Λήμνια Φρόσω Α. Κρασσά και το επόμενο έτος γεννιέται η κορούλα του, η Άννα. Ως ενεργό μέλος της τοπικής κοινωνίας δραστηριοποιείται στα κοινά: το Φεβρουάριο 1932 εκλέγεται γενικός γραμματέας του Παλλημνιακού Αθλητικού Ομίλου, τον Ιούνιο 1936 εκπροσωπεί τους οικονομικούς υπαλλήλους στο πενταμελές πανυπαλληλικό προεδρείο Λήμνου, στην κινητοποίηση για την απειλούμενη διάλυση των δημοσιοϋπαλληλικών σωματείων από την κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά. Αλλά η μοίρα έχει αποφασίσει αλλιώς.

Ένας Αύγουστος, κάποτε

 

  -Νίκη;

-Παντελή;

Ο ήλιος είχε γείρει προς τη δύση. Χρυσές και πορφυρές ηλιαχτίδες παιχνίδιζαν πάνω στον απαλό κυματισμό του νερού, γοητεύοντας τους εποχικούς παραθεριστές της μικρής κωμόπολης που είχαν σπεύσει να θαυμάσουν τον μεγαλοπρεπή αποχαιρετισμό του επουράνιου βασιλιά. Ο Παντελής, μόνιμος θερινός θαμώνας του μαγευτικού κολπίσκου της περιοχής, όπως κάθε σούρουπο αγνάντευε με μισόκλειστα μάτια το λιόγερμα θαμπωμένος από τον φωτεινό χείμαρρο που έστελνε απλόχερα το μεγάλο άστρο, λίγο πριν κρυφτεί πίσω από το αντικρινό βουναλάκι στην απέναντι πλευρά του κόλπου.

Ξάφνου μια φιγούρα διέσχισε τον χείμαρρο κι έριξε τη σκιά της στο πρόσωπό του, μια φιγούρα που βάδιζε προς το παγκάκι που καθόταν. Για μια στιγμή έκρυψε τις ηλιαχτίδες, αμέσως μετά τις άφησε να τον τυφλώσουν, κι ύστερα πάλι το ίδιο. Λες κι έπαιζε μαζί του η γυναικεία φιγούρα. Γυναίκα ήταν και μάλιστα η φιγούρα κάτι του θύμιζε, κάτι γνώριμο αλλά μακρινό που ξυπνούσε μέσα του συναισθήματα χαμένα στο χρόνο. Προσπάθησε να το ξεκαθαρίσει βάζοντας το χέρι του αντήλιο. Η φυσιογνωμία γνωστή αλλά από πού, από πότε; Το μαλλί με τις κοριτσίστικες αφέλειες το θυμόταν πιο μακρύ, να κυματίζει ανέμελο. Το χαμόγελο, αυτό το χαμόγελο το ήξερε καλά. Η γυναίκα έβγαλε τα σκούρα γυαλιά… αυτό το βλέμμα, αυτό το βλέμμα! Σηκώθηκε…

Καλύτερα μπαλίτσα στην αμμουδιά, παρά Μουντιάλ στην οθόνη

 

Trionda, η επίσημη μπάλα του FIFA '26

Mουντιάλ από σήμερα, αμφιλεγόμενο και πάλι, όπως το προηγούμενο στο Κατάρ, με τους αναλώσιμους εργάτες-δούλους.

Φαραωνικό, με 48 χώρες, γιατί όχι και οι 211 χώρες μέλη της ΦΙΦΑ, άραγε; Δυο γύρους νοκ-άουτ παραπάνω θα είχε και θα γλιτώνανε όλοι (παίκτες, ομάδες, φίλαθλοι) την ταλαιπωρία των προκριματικών. Η παγκόσμια ομοσπονδία ολοένα και πιο πολύ λειτουργεί ως πολυεθνική εταιρία, παρά ως ποδοσφαιρική αρχή. Πέρσι με το ανεκδιήγητο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων (το οποίο απένειμε ο Τραμπ που μετά πανηγύρισε ξεδιάντροπα μαζί με τους νικητές, και η ΦΙΦΑ τον βράβευσε κι από πάνω!), τώρα με τούτο το πράγμα, κάνει τα πάντα για να μισήσουμε το ποδόσφαιρο.

Στα στοιχήματα για το ποιες χώρες θα φθάσουν ψηλά, πρέπει να μπει και το πόσοι παίκτες θα κλατάρουν, όταν θα παίζουν στις 10 ή 12 το πρωί ή στις 2 το καταμεσήμερο ταξιδεύοντας συνεχώς από το χωρίς οξυγόνο υψόμετρο του Μέξικο Σίτι, στην αποπνικτική υγρασία του Μαϊάμι, στην καυτή έρημο στο Ντάλας του Τέξας και στο μακρινό Βανκούβερ. Ο Χιούι, ο Λιούι κι ο Ντιούι, ή όπως αλλιώς λέγονται οι τρεις σωματοφύλακες, τα ζωάκια μασκώτ της διοργάνωσης, να βάλουν το χέρι τους να μην υπάρξουν σοβαρά προβλήματα υγείας.