 |
| Jacques G. Pitzipios, L'Illustration, 1860 |
Το νησί της Λήμνου αναφέρεται εκτενώς στο θεωρούμενο ως το πιο πρώιμο νεοελληνικό μυθιστόρημα, το δίτομο «Η ορφανή της Χίου ή Ο θρίαμβος της αρετής», υπό Ιακώβου Γ. Πιτζιπίου, Εν Ερμουπόλει, Εκ της Τυπογραφίας Γεωργίου Πολυμέρη, 1839. Τις περί Λήμνου αναφορές στο έργο αυτό εξερευνά το παρόν άρθρο. Αλλά πρώτα λίγα βιογραφικά για τον συγγραφέα.
 |
| Διώνη και Δασαμάρι (χάρτης δασικής υπηρεσίας) |
Καίγεται ξανά το Δασαμάρι, διαβάζω. Είναι μια περιοχή, η οποία διοικητικά ανήκει στο Πικέρμι και εκτείνεται στην ανατολική πλαγιά της Πεντέλης, ανάμεσα σε Καλλιτεχνούπολη, Ντράφι και Νταού Πεντέλης. Δεν καίγεται πρώτη φορά. Είχε καεί ξανά το 1995, το 1998, το 2009, το 2021 και το 2022. Με το δάσος αυτό με συνδέει μια ιστορία που ξεκινά πριν από 60 χρόνια και δείχνει ποια είναι τα αίτια των πυρκαγιών, τα οποία όλοι γνωρίζουν, «δεν κομίζω γλαύκα εις Αθήνας», αλλά «ποιούν την νήσσαν». Αλλά πρώτα δυο λόγια για το παρελθόν της περιοχής.
Σταύρου Τραγάρα
"Αγητειές - Ξόρκια - Δοξασίες Λήμνου"
εκδ. Αγιαρμόλας, 2024, σελ. 320
-ο-ο-ο-
Βιβλιοπαρουσίαση
Όταν πρωτοπήγα στη Λήμνο, πριν από σαράντα χρόνια περίπου, ένα από τα πρώτα πράγματα που μου έκανε εντύπωση ήταν πως μετά τον καφέ, απαραίτητα γύριζαν το φλιτζάνι για να το διαβάσουν. Δεν υπήρχε γυναίκα που δεν διάβαζε το φλιτζάνι για τον εαυτό της. Αν υπήρχε ξένος κόσμος στο σπίτι, το άφηνε σε μιαν άκρη για να το δει με την ησυχία της. Αυτό αποτελούσε, και παραμένει ακόμα, μια καθημερινή συνήθεια. Μόνο αν ο ντελβές έδειχνε κάτι άσχημο, καταφεύγανε σε κάποιες που ξέρανε πιο καλά την τέχνη για μια πιο έγκυρη γνώμη, χωρίς αμοιβή φυσικά.
Στρουθία μονάζοντα
επί ρήγματος, πτερόεντα
έπεα εις ώτα μη ακουόντων:
Ειρήνη πάσι!
Θ.Μ. 6.5.2024
Κυκλοφόρησε το εαρινό φύλλο, το νο 4, της εφημεριδούλας μας, με ενδιαφέροντα άρθρα και συνεργασίες. Διανέμεται δωρεάν, χάρις στην γενναιοδωρία της Frattis Editions που αναλαμβάνει το κόστος της εκτύπωσης. Υπάρχει και σε μορφή pdf στη σελίδα της εφημερίδας στο FB.
Το 4ο τεύχος περιέχει:
