Ψυχοσάββατο της χαρμολύπης

 

Καλησπέρα συντροφοναύτες, συνταξιδιώτες στο απέραντο πέλαγος του διαδικτύου.

Ευχαριστώ για τις ευχές που στείλατε, ο καθένας με τον τρόπο του, για την ονομαστική γιορτή μου που φέτος ήταν περισσότερο Ψυχοσάββατο παρά γιορτινή μέρα. Το θάμα των κολλύβων των Αγίων Θεοδώρων. Κόλλυβα και γιορτή αντάμα! Πρόσφορα υπέρ υγείας των ζωντανών και πιάτα με βρασμένο στάρι υπέρ αναπαύσεως των τεθνεώτων. Από το τριήμερο ξεφάντωμα της αποκριάς, στο τριήμερο πένθος για την τραγωδία. Από το "Δόξα τω Θεώ", στο "Βόηθα Παναγιά"! Αυτή η παντοτινή χαρμολύπη που μας τυραννά ως λαό από τα γεννοφάσκια μας.

Στο κάδρο

 Αναχωρούν...

Αυτοί που λατρέψαμε

Αυτοί που μισήσαμε

Αυτοί που ζηλέψαμε

Αυτοί που θαυμάσαμε

Αυτοί που φθονήσαμε

Αυτοί που αγαπήσαμε

Ο ένας μετά τον άλλον

Παίρνουν δυο μέτρα γης

Κι αναχωρούν

Με τη σειρά μας μπήκαμε στο κάδρο

Κι ούτε που το καταλάβαμε

Θ.Μ. 12.1.23

Νίκος Παναγιωτόπουλος: "Θόδωρε πάντα θα σε αγαπάμε"

Όταν έπαιζε ο «Θίασος» στην οθόνη, δεν ήξερα καν πως ήταν.

Μετά έμαθα.

Χρειάστηκε ομολογώ να σκάψω βαθιά μέσα μου αλλά και στο υποσυνείδητο μιας χώρας ολόκληρης, για να τον αξιολογήσω. Ήταν περίεργες και οι εποχές, οι ηλικίες αλλά και το φόντο που αναδύθηκε ο δημιουργός αυτός, μέσα σε κάτι ομίχλες κρύες όσο και παράδοξες, αργές όσο και ιστορικά καλπάζουσες μέχρι να σε αφήσει να μείνεις τελικά μόνος σε μια αίθουσα προβολής, που ποτέ δεν κατάλαβες πως η ώρα πέρασε και έπρεπε να αδειάσει πια για να χωρέσει κάποιους άλλους. 

6.10.1912: «Η ώρα της απελευθερώσεως εσήμανε!»*

 

Δυο Μανιάτες αξιωματικοί, ο Καραμούζης κι ο Μαυρομιχάλης, ευαγγελίζονται τη λευτεριά στους κατοίκους της Λήμνου

 

Όταν, το απομεσήμερο της 5ης Οκτωβρίου του 1912 [παλιό ημερολόγιο], ο ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης απέπλεε από τον όρμο του Φαλήρου με κατεύθυνση προς το Θρακικό πέλαγος, γνώριζε ότι αν ο Ελληνικός Στόλος δεν κατάφερνε να κυριαρχήσει στο Αιγαίο, η έκβαση του πολέμου που ξεκινούσε ήταν πολύ δύσκολο να είναι ευτυχής για τις ελληνικές προσδοκίες. Η επιβλητική νηοπομπή των 23 πλοίων, με επικεφαλής το εντυπωσιακό θωρηκτό Αβέρωφ, είχε συγκεκριμένο στόχο, όταν ξεκινούσε υπό τις επευφημίες του πλήθους που είχε συρρεύσει στη φαληρική ακτή.

5.10.1912. Ο απόπλους της Μοίρας του Αιγαίου από το Φάληρο

 

Περί άνακτος και αυλοκολάκων (σκέψεις)

 

Ο βασιλιάς είναι γυμνός (Χανς Κρίστιαν Άντερσεν)

1. Η κηδεία του Κωνσταντίνου απέδειξε περίτρανα αυτό που όλοι ήξεραν. Πως δεν είχε κανένα πολιτικό κύρος, ούτε διεθνές ούτε εγχώριο. "Ο βασιλιάς ήταν γυμνός", όπως στο παραμύθι του συμπατριώτη της θλιμμένης Άννας Μαρίας, Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. 

Σπανούδη και Πεσματζόγλου, για… πάντα

 

-ο-ο-ο-

 

Φίλοι και κοντογείτονες

Απ’ το σοκάκι της Ψαλτώφ, από την πέρα ράχη

Φέρνω θερμούς χαιρετισμούς και ξεκινώ εν τάχει

 

Στις παιδικές μας γειτονιές μ’ αρέσει να ρεμβάζω

Ανοίγω τις αυλόπορτες, χωρίς να λογαριάζω

Βλέπω σκιές μες τις αυλές, όμως δεν με φοβίζουν

«Περάστε, καλώς ήρθατε!» και οι ψυχές δακρύζουν

 

Ο Άγιο-Νικόλας στου Πατσούρου, ένα ξεχασμένο ερημοκλήσι της Αβίας

 

Ο Άγιο Νικόλας στου Πατσούρου το 1999 [φωτ. Θ.Μ.]

 Ο περιπατητής των εξοχικών περιοχών, στο διάβα του, συχνά συναντά χαλάσματα σε απρόσμενα σημεία, τα οποία υποδηλώνουν την ανθρώπινη παρουσία σε παλιότερες εποχές. Τα χαλάσματα αυτά συνήθως παρουσιάζουν εικόνα εγκατάλειψης και ερήμωσης, αλλά ο προσεκτικός παρατηρητής μπορεί να εξάγει κάποια συμπεράσματα για την αλλοτινή χρήση των ερειπίων που ανακαλύπτει, αν μάλιστα συνδυάσει την επιτόπια παρατήρηση με κάποια μικρή έρευνα είτε στη βιβλιογραφία είτε στην τοπική προφορική παράδοση. Ένα τέτοιο μνημείο, τεκμήριο παλιότερης ανθρώπινης παρουσίας, το οποίο βρίσκεται στην περιφέρεια που περιβάλλει τον οικισμό της Παλιόχωρας Αβίας στη Δυτική Μάνη, είναι το ερειπωμένο εκκλησάκι Άγιος Νικόλαος στου Πατσούρου.