Άγια Σοφιά

Ισίδωρε απ' τη Μίλητο, Ανθέμιε απ' τις Τράλλεις
Έλληνες που με στήσατε, ύμνο προς τη σοφία
Όσο κι αν με βεβήλωσαν, Φράγκοι και Οσμανλήδες
Πάντα θα στέκομαι Καρφί στο μάτι του Σουλτάνου!

Θ. Μύθος,  11 Ιουλίου 2020

Σταύρος Τραγάρας: "ΤΟ ΠΡΟΑΙΩΝΙΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ του Θοδωρή Μπελίτσου"

"ΤΟ ΠΡΟΑΙΩΝΙΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ"

του Θοδωρή Μπελίτσου

Ή μπορείτε να το πείτε και «πατριδογνωσία μέσω λογοτεχνίας».

γράφει ο Σταύρος Τραγάρας*

Ο Θοδωρής Μπελίτσος είναι γνωστός, πολύ αξιόλογος συγγραφέας, κυρίως ιστορικός ερευνητής, με ποικίλο φάσμα ενδιαφερόντων, που περιλαμβάνει την τοπική λημνιακή ιστορία, τη γλώσσα της Λήμνου, τους ευεργέτες της Λήμνου, τους Αιγυπτιώτες, τη διασπορά σε Μικρασία αλλά και όλο τον κόσμο, το Παλλημνιακό Σχολικό Ταμείο, το ποδόσφαιρο, τα σχολεία, τις εκκλησίες, τα ιδρύματα. Βιβλία καμιά εικοσιπενταριά, χώρια τα άρθρα και οι λοιπές δημοσιεύσεις, αλλά και τα βιβλία του που δεν έχουν θέμα τους τη Λήμνο, αφού ο Θοδωρής δεν είναι μόνο Λημνιός, αλλά και Νεοσμυρνιώτης. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με την ίδια και ίσως μεγαλύτερη επιτυχία με τη λογοτεχνία, γράφοντας κυρίως διηγήματα, εκπληκτικής ομορφιάς, ουσίας, και ποιότητας. Μπορούμε να πούμε ότι είναι ένας πνευματικός πρεσβευτής της Λήμνου, για όλο τον κόσμο, ρόλο που κρατά επαξίως και ευχαρίστως.

Η ταχεία των 6 και 25΄

Μόλις έφτασε στην αποβάθρα, ακούμπησε τη βαλίτσα και κοίταξε το μεγάλο ρολόι του σταθμού. Ήταν έξι παρά είκοσι. Είχε τρία τέταρτα ακόμα ώσπου να περάσει η ταχεία. Θα σταματούσε, θα επιβιβαζόταν και θα έφευγε μακριά. Κάθισε στο γνώριμο παγκάκι, στην άκρη του υπόστεγου. Από εκεί μπορούσε να βλέπει τη γραμμή ως πέρα στη μεγάλη στροφή, εκεί όπου ξεκινούσε το δάσος με τις αγριοκαστανιές.

Κάλεσαν την κλάση μας πάλι!

Πρόβαλε χτες ο άγγελος με τις λωβές ειδήσεις

Ανάμεσα στ’ ακροθαλάσσι και στις ξέρες

Με το φύλλο πορείας χωρίς επιστροφή

Ν’ ανεμίζει καρφωμένο στο ματωμένο κασάρι

Πάλι από μας; ψιθυρίσαμε με παράπονο.

Τη δουλειά μου κάνω, απάντησε ατάραχος

Και κάρφωσε τον καλύτερο απ’ όσους έχουμε απομείνει

Επιδόθηκε! είπε ψυχρά κι η θάλασσα αγρίεψε

Σειρά σου να πληρώσεις το χρέος, συνέχισε.

Ο Σπύρος πήρε το σκοτεινό στρατί για τον Αη Γιάννη

Κι εμείς σπάσαμε το ποτήρι του στα βράχια της Παλιόχωρας

Να ξορκίσουμε το αφρισμένο πέλαγος

Να πεις τα χαιρετίσματα αγαπημένε φίλε

Στο στοιχειωμένο Νώντα και στη γελαστή Όλγα

Στον Παναγιώτη των μακρινών πόντων και στην όμορφη Μαριζέτα

Στον πολύκλαυστο Τάσο και στον Αντρέα. 

Και στον ξάδερφο, μην το ξεχάσεις!

Κάλεσαν την κλάση μας πάλι!

Όλο και πληθαίνουν τα φύλλα πορείας

Όλο λιγοστεύουν τα βότσαλα στο κυμοθάλασσο

Σβήνουν η μια μετά την άλλη οι φωνές της αθωότητας

Ξεχείλισε πια ο σκληρός δίσκος των αναμνήσεων

 Μνήμη Σπύρου Χρ. Γεωργουλέα

Θ.Μ., Σάββατο 23 Μαΐου 2020

Παλιόχωρα 2001, στου Σκιά.
Γιώργης Πουλέας, Σπύρος Γεωργουλέας, Βικτώρια, Ανδρέας Πιπερίδης 

Το αρχαίο έθιμο των αλογοδρομιών στη Λήμνο

Αναβάτες χωρίς σέλα και αναβολείς
σε αθηναϊκό αμφορέα του 5ου αιώνα π.Χ.

Το έθιμο των ιππικών αγώνων του Αγίου Γεωργίου είναι πολύ παλαιό. Διεξάγεται σε πολλά μέρη της Ελλάδος την ημέρα της γιορτής του αγίου και συνδέεται με τον καβαλάρη Άγιο Γεώργιο, όπως απεικονίζεται αγιογραφικά και όπως αναφέρεται στο γνωστό δημοτικό τραγούδι: «Άγιε μου Γιώργη αφέντη μου κι αφέντη καβαλάρη». Στη Λήμνο το τρέξιμο των αλόγων γίνεται παραδοσιακά στο χωριό «Καλλιόπη» και έχει παλλημνιακό χαρακτήρα. Συμμετέχουν καβαλάρηδες με άλογα από πολλά χωριά του νησιού. Η πραγματοποίησή του αναμένεται κάθε χρόνο με ενδιαφέρον από όλους τους Λημνιούς. Ήταν ανέκαθεν ένα από τα δυο-τρία παραδοσιακά πανηγύρια με παλλημνιακό χαρακτήρα, όπως εκείνα του πολιούχου της Λήμνου Αγίου Σώζοντος στη Φισίνη και της Ζωοδόχου Πηγής στον Κότσινα. Το έθιμο αυτό είναι μοναδικό στο νησί και σήμερα δεν τελείται σε άλλα χωριά.

Δυο Καναδές νοσοκόμες στη Λήμνο

Δυο ΚαναδΕς νοσοκΟμες θαμμΕνες στη ΛΗμνο

και ένα ποίημα της Βέρα Μπρίτεν

Τη διετία 1915-16, το νησί και ειδικά ο κόλπος του Μούδρου απέκτησαν παγκόσμια φήμη και τα γεγονότα που συνέβαιναν εδώ, σχεδόν καθημερινά αναφέρονταν στις μεγάλες εφημερίδες του κόσμου. Η ιστορική εκείνη περίοδος επηρέασε τις ζωές εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και στις πέντε ηπείρους και είχε τη Λήμνο ως επίκεντρο. Στην εκστρατεία της Καλλίπολης, ενεπλάκησαν πάνω από 1.000.000 άνθρωποι προερχόμενοι από δεκάδες χώρες: αυτόχθονες Μαόρι και αγγλοσάξονες από τη Νέα Ζηλανδία, αυτόχθονες Αμπορίτζιναλ και ανέμελοι αγρότες από την Αυστραλία, ιθαγενείς από τα νησιά Κουκ, Σαμόα και Τόνγκα του Ειρηνικού, Ινδοί διαφόρων εθνοτήτων (Σιχ, Ταμίλ, Σριλανκέζοι, Ινδουιστές, Μουσουλμάνοι κλπ.) και Νεπαλέζοι, Αιγύπτιοι, Άραβες, Νοτιοαφρικανοί, Ροδεσιανοί, Άγγλοι, Ιρλανδοί, Σκοτσέζοι, Γάλλοι, Καναδοί, Έλληνες, Τούρκοι, Γερμανοί, Αυστριακοί μάχονταν για ένα κομμάτι γης της χερσονήσου της Καλλίπολης, και επί οκτώ μήνες γίνονταν βορά των όπλων.

Ηλίας Ηλιού. Τα χρόνια του μεσοπολέμου [ομιλία]

Ομιλία στην εκδήλωση τιμής και μνήμης για τον Ηλία Ηλιού

Κινηματοθέατρο «Μαρούλα», Μύρινα, 02/02/2020

Το 1930 ο Ηλίας Ηλιού είναι μόλις 26 ετών. Κι όμως το αποτύπωμά του στη λημνιακή κοινωνία είναι ήδη έντονο, μιας και έχει διαγράψει μια σημαντική και ανοδική πορεία. Ακόμα δεν έχει επικεντρωθεί αποκλειστικά στην πολιτική και τα ενδιαφέροντα του είναι ποικίλα. Από το 1928, έπειτα από μια δεκαετή περίπου αναγκαστική περιπλάνηση για τις σπουδές και τη στρατιωτική του θητεία, έχει επιστρέψει στο Κάστρο της Λήμνου με προοπτική να εγκατασταθεί μόνιμα. Από το Γενάρη του 1929 ασκεί τη δικηγορία, με γραφείο αρχικά το σπίτι του στο Ρωμαίικο Γιαλό «έναντι της οικίας Δανέζη» και από το Δεκέμβριο του 1931 σε πιο κεντρική θέση, κάτω από το Ειρηνοδικείο, στο Παλιό Ταχυδρομείο, όπως δημοσιεύει σε σχετικές αγγελίες στον τύπο. Να θυμίσουμε ότι έχει προηγηθεί η απώλεια του πατέρα του, το 1927 από επιδημία τύφου, πως έχει χάσει τη μητέρα του από την παιδική του ηλικία και πως έχει τρία μικρότερα αδέρφια. Συνεπώς, εκ των πραγμάτων έχει καταστεί αρχηγός της οικογένειας, με αυξημένες οικογενειακές υποχρεώσεις.