Το αρχαίο έθιμο των αλογοδρομιών στη Λήμνο

Αναβάτες χωρίς σέλα και αναβολείς
σε αθηναϊκό αμφορέα του 5ου αιώνα π.Χ.

Το έθιμο των ιππικών αγώνων του Αγίου Γεωργίου είναι πολύ παλαιό. Διεξάγεται σε πολλά μέρη της Ελλάδος την ημέρα της γιορτής του αγίου και συνδέεται με τον καβαλάρη Άγιο Γεώργιο, όπως απεικονίζεται αγιογραφικά και όπως αναφέρεται στο γνωστό δημοτικό τραγούδι: «Άγιε μου Γιώργη αφέντη μου κι αφέντη καβαλάρη». Στη Λήμνο το τρέξιμο των αλόγων γίνεται παραδοσιακά στο χωριό «Καλλιόπη» και έχει παλλημνιακό χαρακτήρα. Συμμετέχουν καβαλάρηδες με άλογα από πολλά χωριά του νησιού. Η πραγματοποίησή του αναμένεται κάθε χρόνο με ενδιαφέρον από όλους τους Λημνιούς. Ήταν ανέκαθεν ένα από τα δυο-τρία παραδοσιακά πανηγύρια με παλλημνιακό χαρακτήρα, όπως εκείνα του πολιούχου της Λήμνου Αγίου Σώζοντος στη Φισίνη και της Ζωοδόχου Πηγής στον Κότσινα. Το έθιμο αυτό είναι μοναδικό στο νησί και σήμερα δεν τελείται σε άλλα χωριά.

Δυο Καναδές νοσοκόμες στη Λήμνο

Δυο ΚαναδΕς νοσοκΟμες θαμμΕνες στη ΛΗμνο

και ένα ποίημα της Βέρα Μπρίτεν

Τη διετία 1915-16, το νησί και ειδικά ο κόλπος του Μούδρου απέκτησαν παγκόσμια φήμη και τα γεγονότα που συνέβαιναν εδώ, σχεδόν καθημερινά αναφέρονταν στις μεγάλες εφημερίδες του κόσμου. Η ιστορική εκείνη περίοδος επηρέασε τις ζωές εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και στις πέντε ηπείρους και είχε τη Λήμνο ως επίκεντρο. Στην εκστρατεία της Καλλίπολης, ενεπλάκησαν πάνω από 1.000.000 άνθρωποι προερχόμενοι από δεκάδες χώρες: αυτόχθονες Μαόρι και αγγλοσάξονες από τη Νέα Ζηλανδία, αυτόχθονες Αμπορίτζιναλ και ανέμελοι αγρότες από την Αυστραλία, ιθαγενείς από τα νησιά Κουκ, Σαμόα και Τόνγκα του Ειρηνικού, Ινδοί διαφόρων εθνοτήτων (Σιχ, Ταμίλ, Σριλανκέζοι, Ινδουιστές, Μουσουλμάνοι κλπ.) και Νεπαλέζοι, Αιγύπτιοι, Άραβες, Νοτιοαφρικανοί, Ροδεσιανοί, Άγγλοι, Ιρλανδοί, Σκοτσέζοι, Γάλλοι, Καναδοί, Έλληνες, Τούρκοι, Γερμανοί, Αυστριακοί μάχονταν για ένα κομμάτι γης της χερσονήσου της Καλλίπολης, και επί οκτώ μήνες γίνονταν βορά των όπλων.

Ηλίας Ηλιού. Τα χρόνια του μεσοπολέμου [ομιλία]

Ομιλία στην εκδήλωση τιμής και μνήμης για τον Ηλία Ηλιού

Κινηματοθέατρο «Μαρούλα», Μύρινα, 02/02/2020

Το 1930 ο Ηλίας Ηλιού είναι μόλις 26 ετών. Κι όμως το αποτύπωμά του στη λημνιακή κοινωνία είναι ήδη έντονο, μιας και έχει διαγράψει μια σημαντική και ανοδική πορεία. Ακόμα δεν έχει επικεντρωθεί αποκλειστικά στην πολιτική και τα ενδιαφέροντα του είναι ποικίλα. Από το 1928, έπειτα από μια δεκαετή περίπου αναγκαστική περιπλάνηση για τις σπουδές και τη στρατιωτική του θητεία, έχει επιστρέψει στο Κάστρο της Λήμνου με προοπτική να εγκατασταθεί μόνιμα. Από το Γενάρη του 1929 ασκεί τη δικηγορία, με γραφείο αρχικά το σπίτι του στο Ρωμαίικο Γιαλό «έναντι της οικίας Δανέζη» και από το Δεκέμβριο του 1931 σε πιο κεντρική θέση, κάτω από το Ειρηνοδικείο, στο Παλιό Ταχυδρομείο, όπως δημοσιεύει σε σχετικές αγγελίες στον τύπο. Να θυμίσουμε ότι έχει προηγηθεί η απώλεια του πατέρα του, το 1927 από επιδημία τύφου, πως έχει χάσει τη μητέρα του από την παιδική του ηλικία και πως έχει τρία μικρότερα αδέρφια. Συνεπώς, εκ των πραγμάτων έχει καταστεί αρχηγός της οικογένειας, με αυξημένες οικογενειακές υποχρεώσεις.

Λεωνίδας Δ. Βελιαρούτης (1916-2020)

Καταξιωμένος δάσκαλος, σημαντικός συγγραφέας

 

Πλήρης ημερών, σε ηλικία 104 ετών, απεβίωσε στις 17 του Μάρτη στην Ηλιούπολη της Αθήνας ο σπουδαίος εκπαιδευτικός Λεωνίδας Δ. Βελιαρούτης, πολυγραφότατος συγγραφέας εκπαιδευτικών, λογοτεχνικών, ιστορικών και άλλων έργων καθώς και κριτικός λογοτεχνίας. Ήταν γέννημα θρέμμα των ηπειρωτικών βουνών αλλά έγινε και Λημνιός εδώ και 80 χρόνια περίπου. Παρέμεινε πνευματικά ενεργός ως το τέλος του.

Me, the Virus

Hello sapiens!

Πώς σου φαίνεται η πλάκα που σου σκαρώσαμε;

Πώς πάει η κλεισούρα; Ψώνισες ρύζι και μακαρόνια;

Δεν γελάς, γιατί καλέ; Δεν έχεις καθόλου χιούμορ.

Απένειμες στον εαυτό σου τον υπέρτατο τίτλο Homo sapiens sapiens: άνθρωπος ο πάνσοφος και ξέχασες πως υπάρχω, ε;

Καημενούλη!

Έρως ανίκατε

Ο υπερόπτης Βαλεντίνος ανέβηκε στο βήμα με αλαζονικό ύφος, σε στυλ «δοξάστε με», και στράφηκε προς το πλήθος:

-Δεν χρειάζομαι συστάσεις, κόμπασε. Είμαι ο βασιλιάς του έρωτα. Σας προσκομίζω την στήριξη του αλάθητου Πάπα.

Η δυτική εξέδρα ξέσπασε σε πανηγυρισμούς:

-Happy Valentine’s Day! Happy Valentine’s Day!

Θοδωρής Βουτσάς: "Στην γιορτή της Ζωής"

Βγήκα να καπνίσω το τελευταίο μου τσιγάρο.
Νύχτα, στη μέση μεγάλου δρόμου.
Η δενδροστοιχία ακίνητη από το κρύο,
μόνο, κάποιος  στεκόταν παράμερα,
κρατώντας μια φλογίτσα, ν’ ανάψω.

Ξημέρωνε Χριστούγεννα, και άκουγες
φωνές από χαρούμενες παρέες.
Έκοψα βήμα για ν’ ακούσω.
Λίγο ανάμνηση, λίγο νοσταλγία,
λίγο ο φόβος νύχτας και μοναξιάς.

Οι φωνές γίνονταν πιο δυνατές, πιο γνωστές 
μιλούσαν για μένα λέγοντας τ’ όνομά μου,
με πλησίασαν και μπήκα ανάμεσά τους.
Πάλεψα με πολλές φωνές, πολλές ώρες,
αγωνίστηκα να βλέπω τη σκιά μου,
να κρατώ στ’ αυτιά μου τις αγαπημένες φωνές.

Όταν ξύπνησα, κατάλαβα, πως με είχε ξαναγεννήσει η αγάπη.
Η νύχτα είχε φύγει πιά, η απέναντι βουνοκορφή
είχε φρέσκο χιόνι, ο ήλιος έσβηνε κάθε σκιά,
είχα κι εγώ ένα στασίδι στην γιορτή της Ζωής.

Έγινα ευσυγκίνητος, το καθετί μ’ έκανε να δακρύζω
καθώς μπροστά μου περνούσαν χιλιάδες εικόνες.
Τι να συγκριθεί, με τα μεγάλα ή τα μικρά της Ζωής;
Με το άγγιγμα των χεριών που σ’ αγαπάνε.
Με φωνές και χαμόγελα που βγαίνουν απ’ τις καρδιές.

Με το αεράκι που αλλάζει χρώμα στη Θάλασσα.
Το νυχτο-περπάτημα των άστρων του Αυγούστου.
Τα πολύχρωμα ηλιοβασιλέματα του καλοκαιριού.
Το τσίγκρισμα των ποτηριών στο καρώ τραπεζομάντηλο μιας ταβέρνας.
Ο Ήλιος! Ο Ήλιος, πάνω απ’ τα καταπράσινα φιντάνια του σταριού.

Η αναμφίβολη ευτυχία κ’ η ελπίδα ν’ ανασαίνεις,
η σιγουριά να περιμένει η κάθε νύχτα, μια καινούργια αυγή!

Θοδωρής Βουτσάς

Βόλος, 17 Γενάρη 2020

Εστάλει από Samsung tablet.