Με αφορμή το φευγιό του Στέλιου Κάτσαρη,
φίλου και γείτονα των παιδικών χρόνων.
En memoria de Diego Armando.
Ξαφνικά άρχισε να βρέχει, χωρίς κανείς να το περιμένει. Ο ήλιος που φώτιζε ακόμα τα σπίτια, άξαφνα χλώμιασε και ξεκίνησε ένα ψιλόβροχο, εκνευριστικό, που πασπάλιζε τις στέγες, τις αυλές, τα χωράφια και το γήπεδό μας.
 |
| "Το μεγάλο κύμα", Ανδρέας Κοντέλλης |
Το χειμώνα οι νοτιάδες ήταν το κάτι άλλο. Φουρτούνιαζαν τη θάλασσα και σήκωναν θεόρατα κύματα που ξεσπούσαν τη μανία τους στα βράχια της ακτής, φτάνοντας πού και πού ως τα τοιχία των σπιτιών της παραλίας. Αμπαρωμένοι πίσω από βαριές ξύλινες μπουκαπόρτες, οι χωριανοί άκουγαν το φοβερό βουητό του νερού που ερχόταν ξανά και ξανά και ταρακουνούσε τα σπίτια συθέμελα. Ακολουθούσε το ανατριχιαστικό τσίριγμα που έκαναν τα βότσαλα καθώς το αντιμάμαλο τα τραβούσε προς τα μέσα και έπειτα μια κάλμα λίγων δευτερολέπτων ώσπου να ογκωθεί το επόμενο κύμα και να ξεσπάσει στην ακτή.
Κι αν, από τύχη, ανασυρθεί κάποια
φτεροκοπά σα νεογέννητη πεταλουδίτσα
ζωντανεύει μια φιγούρα, ένα χαμόγελο
και καίγεται στον απογευματινό ήλιο.
Μνήμες που σβήνουν, δειλινά που περνούν
κι ο χρόνος ακούραστος τραβά τον ανήφορο
προς την άλλη πλευρά του σύμπαντος
ένθα, λένε, ουκ εστί πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός.
Μνήμη Φώτη Μαζαράκη (1957-2020)
Θ.Μ. 7/11/2020
Βιογραφικές πληροφορίες
Ο Αγγελής Δημ. Μιχέλης γεννήθηκε το 1868 ή το 1870 στο Πορτ-Σάιντ της Αιγύπτου, όπου εργαζόταν ο πατέρας του. Μια άλλη εκδοχή πως γεννήθηκε το 1872 στον Κάσπακα είναι λανθασμένη. Θεωρείται ο πρωτοπόρος λαογράφος της Λήμνου.
