Η εκδρομή που πήγε Πολυτεχνείο

του Μπάμπη Κουρεμέτη*

Ομιλία στην εκδήλωση 

για την επέτειο του Πολυτεχνείου

Δευτέρα, 19/11/2018

Αίθουσα Δημοτικού Συμβουλίου Ελευσίνας

Μπάμπης Κουρεμέτης

Εν αρχή ήν η εκδρομή. Και δεν μιλάμε για τίποτα σπουδαίο, για λίγες μέρες και αν θα το καταφέρναμε, αν θα συμφωνούσε η Διεύθυνση, αν θα βρίσκαμε καθηγητές να αναλάβουν να μας συνοδεύσουν και τόσα άλλα αν. Δεν ήταν στα χρόνια μας καθιερωμένες οι πολυήμερες εκδρομές. Αποφασίσαμε να το προσπαθήσουμε. Με ποιά διαδικασία αναλάβαμε εμείς οι τρείς δεν θυμάμαι. Καταλαβαίνω για ποιό λόγο οι συμμαθητές διάλεξαν τον Μανώλη, ήταν, με διαφορά, ο καλύτερος μαθητής της τάξης και όταν θες να παρακαλέσεις τη διεύθυνση του Σχολείου για κάτι, καλό είναι το αίτημα να το παρουσιάσει ο καλύτερος μαθητής. Ο Θανάσης και εγώ δεν ανήκαμε στην αφρόκρεμα του σχολείου. Αλλά, τέλος πάντων, αυτό αποφάσισαν οι συμμαθητές και εμείς οι τρείς αναλάβαμε την υπόθεση “εκδρομή της Έκτης Τάξης του Γυμνασίου Ελευσίνας της χρονιάς 1973-1974”.

Η Ιστορία του Κόσμου

Στη μνήμη του Ζακ.

Έσφιξε το σακίδιο στην πλάτη και άρχισε να τρέχει. Ένα καρβέλι είχε, λίγα κέρματα και ένα βιβλίο με παραμύθια, δώρο του παππού του. Αλλά εκείνοι δεν το ήξεραν. Η πλατεία είχε γεμίσει πάλι από φουσκωμένα μπράτσα με τατουάζ. Μανιασμένα μαρσαρίσματα κυνηγούσαν μελαμψές φιγούρες. Γωνία Χέυδεν και Φυλής τον πρόφτασε ένα ξύλινο κοντάρι και τον έριξε στο πεζοδρόμιο.

«Άρπα τη, μωρή σκουριά!», γκάριξε ένα λαρύγγι.

Απέναντι στο Ινδικό εστιατόριο είχανε σπάσει την τζαμαρία και κάνανε πλιάτσικο. Ένα μπράτσο τράβηξε με δύναμη το σακίδιο από την πλάτη του. Ένιωσε τα χέρια του να ξεκολλάνε από τους ώμους. Έβγαλε μια κραυγή και λιποθύμησε.

Το τελευταίο ταξίδι

Πριν από λίγες ημέρες, την Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου 2018, αναχώρησε για το τελευταίο του ταξίδι το μοναδικό ψαροκάικο που είχε απομείνει στο χωριό μας, την Παλιόχωρα Αβίας. Πρωί-πρωί, η γαΐτα «Άγιος Κωνσταντίνος» του καπετάν-Γιώργη Κουκούτση, σαλπάρισε για τελευταία φορά από την Παλιόχωρα. Καβατζάρισε το βορινό κάβο, μα αυτή τη φορά δεν κατευθύνθηκε προς τα ανοιχτά για το καθημερινό ψάρεμα. Χάραξε ρότα για την Καλαμάτα. Άλλο ένα θύμα της επιδοτούμενης από την Ευρωπαϊκή Ένωση απόσυρσης των παλιών σκαριών, έπαιρνε το δρόμο για το διαλυτήριο σκαφών.

Επαμεινώνδας (Νώντας) Γερασιμόπουλος

Η Παλιόχωρα τίμησε τη μνήμη 
ενός άξιου τέκνου της

Επαμεινώνδας (Νώντας) Γερασιμόπουλος

Ιατρός-Καρδιολόγος

 (1957-2008)

Την Κυριακή 19 Αυγούστου 2018, στην Παλιόχωρα Αβίας της Δυτικής Μάνης, τιμήθηκε η μνήμη ενός αδικοχαμένου τέκνου του χωριού, του ιατρού-καρδιολόγου Επαμεινώνδα Κ. Γερασιμόπουλου, του Νώντα για μας τους παιδικούς του φίλους, ο οποίος πριν από δέκα χρόνια είχε πέσει θύμα κακοποιών, σε μια υπόθεση που είχε συνταράξει τότε το πανελλήνιο.

Το βιβλίο του Αρ. Τσοτρούδη για τη μάχη του Σκρα

Αριστείδης Ι. Τσοτρούδης

«Η μάχη του Σκρα και η Συνθήκη του Μούδρου»

Λήμνος 2018, σελ. 160

Ο οδοντίατρος Αριστείδης Τσοτρούδης, εκτός από την επιστήμη του, εδώ και χρόνια διακονεί με επιτυχία και την ιστορική έρευνα και συγγραφή. Ο Τσοτρούδης, παιδί της Λήμνου, μεγάλωσε στη διάρκεια της κατοχικής και πρώτης μετακατοχικής περιόδου και κουβαλά μέσα του έντονα τα βιώματα εκείνης της, πυκνής σε πολιτικά και στρατιωτικά γεγονότα, δραματικής εποχής. Βιώματα και προσωπικά, καθώς ο πατέρας του άφησε την τελευταία του πνοή στα ηπειρωτικά βουνά στον πόλεμο του ’40. Επηρεασμένος ίσως από τα συναισθήματα εκείνων των χρόνων ασχολήθηκε με την ιστορική έρευνα. Η θεματολογία των μελετών του έχει πάντα σχέση με τον τόπο καταγωγής του, τη Λήμνο, και έχει μια πρωτοτυπία, διότι καταπιάνεται με θέματα που δεν έχουν μελετηθεί και διερευνηθεί με επάρκεια, αξιοποιώντας προσωπικές μαρτυρίες και τεκμήρια.

Υαλοκαθαριστής

Πρωί πρωί καθάριζε τα τζάμια της τράπεζας
ο παλιός μου μαθητής. Είχα μήνες να τον δω.
Καλημέρα, του φώναξα.
Καλημέρα, δάσκαλε!
Παράτησε το σφουγγάρι κι έσπευσε να σκουπίσει τα χέρια του
για να με χαιρετίσει.
Μην τα σκουπίζεις, αγόρι μου.
Τα χέρια που δουλεύουν δεν είναι βρώμικα!
Τα καθαρά χέρια να φοβάσαι!

Θ. Μύθος, 1/3/2018.

Περί Μίκη, Τέχνης και Πολιτικής

Αφορμή γι’ αυτό το άρθρο στάθηκε η δήλωση του Σταύρου Ξαρχάκου για την αντιμετώπιση του Μίκη Θεοδωράκη από τον κόσμο, κυρίως της αριστεράς, λόγω της ενεργού συμμετοχής του στο «μακεδονικό» συλλαλητήριο. Δεν προτίθεμαι να μπω στην ουσία αλλά θα σταθώ σε έναν κοινό τόπο όσων έσπευσαν να υπερασπιστούν τον Μίκη. Διότι όλοι κάνουν το ίδιο σφάλμα είτε θελημένα είτε ακούσια. Αδυνατούν (ή δεν θέλουν) να διακρίνουν τον καλλιτέχνη Μίκη Θεοδωράκη από τον πολιτικό. Και αν ο πολύς κόσμος έχει κάποια ελαφρυντικά και ταυτίζει τις δυο ιδιότητες του Μίκη, ο Σταύρος Ξαρχάκος δεν δικαιούται να επικαλεστεί το ακαταλόγιστο. Ως καλλιτέχνης και πολιτικός και ο ίδιος, γνωρίζει πως αλλιώς κρίνεσαι για τη μία ιδιότητα και με άλλα κριτήρια για την άλλη. Όταν γράφει: «Θυμίζω ότι μιλάμε για τον Μίκη Θεοδωράκη… τον σπουδαίο και σπάνιο αυτόν Έλληνα», σε ποιον Μίκη αναφέρεται άραγε; Προφανώς, στο Μίκη θρύλο της μουσικής. Όμως, εδώ δεν κρίνεται ο καλλιτέχνης Μίκης αλλά η πολιτική του συμπεριφορά.