Το «Καφεζυθεστιατόριον ο Ζέφυρος» των Αφών Πουλέα ιδρύθηκε το 1950 στην Παλιόχωρα Αβίας από τον Ηλία Κων. Πουλέα (1897-1979). Την δεκ. ’70 εξελίχθηκε σε καφέ-ρεστοράν από τα παιδιά του, τον Γιώργη (†) και τον Τάκη Πουλέα και τις συζύγους τους, την Κατίνα Τσαούση (†2026) και την Ευτυχία Πατριαρχέα αντίστοιχα.
 |
| 1950. Ο Ηλίας Πουλέας (όρθιος) κι ο Γιώργης Πουλέας |
Για τρία τέταρτα του αιώνα υπήρξε καθημερινό στέκι και σημείο αναφοράς για τους κατοίκους του χωριού. Ήταν το καφενείο τους αλλά και ο χώρος για τις κοινωνικές εκδηλώσεις: γιορτές, γάμους, βαφτίσεις, μνημόσυνα κλπ. Οι παραθεριστές και οι Καλαματιανοί στις κυριακάτικες εξορμήσεις τους το επέλεγαν για το καλομαγειρεμένο φαγητό.
 |
| Ο Τάκης Πουλέας (αριστερά) με τους συγχωριανούς: Νώντα Γερασιμόπουλο, Ανδρέα Χανδρινό, Τάκη Γερασιμόπουλο |
Τον Οκτώβριο έκλεισε οριστικά, σηματοδοτώντας το τέλος μιας ολόκληρης εποχής. Την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2026 μια παρέα συγχωριανών κάναμε μια τελευταία συνεστίαση στο μαγαζί προς τιμήν του ζεύγους Τάκη και Ευτυχίας που το λειτούργησαν ως το τέλος. Ήπιαμε ένα κρασί, απολαύσαμε τα θαλασσινά και τα ψάρια που ετοίμασαν ο Τάκης με την Ευτυχία, θυμηθήκαμε παλιές όμορφες στιγμές καθώς οι πιο πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε μαζί τους και τους ευχηθήκαμε να απολαύσουν τη νέα φάση της ζωής τους. Εκεί απήγγειλα το παρακάτω αποχαιρετιστήριο-ευχαριστήριο στιχούργημα.
Στου Πουλέα (22.10.2026)
Ογδόντα χρόνια πέρασαν σα νάτανε αγέρας
που άνοιξε τον "Ζέφυρο" ο μπάρμπα-Λιας Πουλέας.
Με λάμπα λουξ ξεκίνησε πίσ' από ένα τεζάκι,
μα τράνεψε και ψήλωσε κι έχει μεγάλο τζάκι.
Μία ντομάτα, τρεις ελιές, αβγά και παξιμάδια
ήταν παλιά ο κρασομεζές που πρόσφερε τα βράδια.
Μα οι καιροί αλλάξανε, έγινε διάσημη η κουζίνα
από Γιώργη, Τάκη, Ευτυχία και την αείμνηστη Κατίνα.
Πλήθος οι Καλαματιανοί, τουρίστες ένα μάτσο,
στο Ζυθεστιατόριο βρίσκανε πιάτο νόστιμο, εύγευστο, μυρωδάτο.
Στη μάζωξη τη σημερνή, μ' άσπρα μαλλιά και γένια,
ας θυμηθούμε τα παλιά χρόνια, τα περασμένα,
τότες που τύποι αξέχαστοι πίνανε το κρασί τους,
κάναν τα καλαμπούρια τους, ευφραίναν την ψυχή τους.
Παλιόχωρα, Αρχοντικό, Κούκκινο και Κοπάνο,
απ' την Μαντίνεια τη Μικρή αλλά κι απ' τη Μεγάλη,
όλοι απ' εδώ περάσανε, μικροί μα και μεγάλοι,
για ένα μεζέ, ένα κρασί, για γλέντι ή και κραιπάλη.
"Ταξιδεμένοι" όλοι τους, περάσαν τόσα χρόνια,
μα ζουν πάντα στη σκέψη μας, ανάμνηση αιώνια.
Μες του Πουλέα την αυλή τα δροσερά βραδάκια
γελάσαμε και κλάψαμε σαν ήμασταν παιδάκια.
Είδαμε πάνω στο πανί μελό και κωμωδίες
και όλες τις παλιές ελληνικές ταινίες.
Μα είναι τόσα τα παλιά, στη σκέψη μπερδεμένα,
πώς να τα βάλω σε σειρά; Μου έρχονται ένα-ένα.
Όλα τα ωραία κάποτε μες τη ζωή τελειώνουν,
σήμερα "τέλος εποχής"· μόνο στη μνήμη μένουν.
Ήρθε η ώρα, η στιγμή, ν' αποχαιρετιστούμε.
Ας πιούμε όλοι ένα κρασί, αντίο να τους πούμε
για όσα ζήσαμε μαζί: "Πουλέοι, ευχαριστούμε"!
Θ. Μπελίτσος, Παλιόχωρα Αβίας, 22.10.2026.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου