Το κατακαμένο (κυριολεκτικά) Δασαμάρι του Σκουζέ και μια οικογενειακή ιστορία

 

Διώνη και Δασαμάρι (χάρτης δασικής υπηρεσίας)

Καίγεται ξανά το Δασαμάρι, διαβάζω. Είναι μια περιοχή, η οποία διοικητικά ανήκει στο Πικέρμι και εκτείνεται στην ανατολική πλαγιά της Πεντέλης, ανάμεσα σε Καλλιτεχνούπολη, Ντράφι και Νταού Πεντέλης. Δεν καίγεται πρώτη φορά. Είχε καεί ξανά το 1995, το 1998, το 2009, το 2021 και το 2022. Με το δάσος αυτό με συνδέει μια ιστορία που ξεκινά πριν από 60 χρόνια και δείχνει ποια είναι τα αίτια των πυρκαγιών, τα οποία όλοι γνωρίζουν, «δεν κομίζω γλαύκα εις Αθήνας», αλλά «ποιούν την νήσσαν». Αλλά πρώτα δυο λόγια για το παρελθόν της περιοχής.

 

Ο Στ. Τραγάρας καταγράφει αρχέγονες δοξασίες, αγητειές και ξόρκια από τη Λήμνο

 

Σταύρου Τραγάρα

"Αγητειές - Ξόρκια - Δοξασίες Λήμνου"

εκδ. Αγιαρμόλας, 2024, σελ. 320

 -ο-ο-ο-

Βιβλιοπαρουσίαση

 Όταν πρωτοπήγα στη Λήμνο, πριν από σαράντα χρόνια περίπου, ένα από τα πρώτα πράγματα που μου έκανε εντύπωση ήταν πως μετά τον καφέ, απαραίτητα γύριζαν το φλιτζάνι για να το διαβάσουν. Δεν υπήρχε γυναίκα που δεν διάβαζε το φλιτζάνι για τον εαυτό της. Αν υπήρχε ξένος κόσμος στο σπίτι, το άφηνε σε μιαν άκρη για να το δει με την ησυχία της. Αυτό αποτελούσε, και παραμένει ακόμα, μια καθημερινή συνήθεια. Μόνο αν ο ντελβές έδειχνε κάτι άσχημο, καταφεύγανε σε κάποιες που ξέρανε πιο καλά την τέχνη για μια πιο έγκυρη γνώμη, χωρίς αμοιβή φυσικά.

Νάσος Πατέτσος, μια βελούδινη φωνή σίγησε

 

  Ο Νάσος Πατέτσος, ένας καντσονίστας με υπέροχη, βελούδινη φωνή σίγησε πρίν από λίγες ημέρες σε ηλικία 101 ετών. Γεννήθηκε στα Τσιμάνδρια της Λήμνου. Ήταν το πέμπτο από έξι παιδιά (τρία αγόρια και τρία κορίτσια) του Ευστράτιου Πατέτσου και της Ελένης Κοτσιναδέλη, θείας του γνωστού λυράρη της Λήμνου Νάσου Κοτσιναδέλη, με τον οποίο ο Νάσος Πατέτσος ήταν εξαδέρφια. Όπως έλεγε ο ίδιος, ο πατέρας του ήταν καλλίφωνος κι έπαιζε φλογέρα. Καλλίφωνες ήταν και δύο από τις αδελφές του, ενώ ένας αδερφός του έπαιζε λύρα.

Στρουθία

 

 

Στρουθία μονάζοντα

επί ρήγματος, πτερόεντα

έπεα εις ώτα μη ακουόντων: 

Ειρήνη πάσι!

Θ.Μ. 6.5.2024

«Ο Κήρυκας των Καμινίων Λήμνου», νο 4

 

Κυκλοφόρησε το εαρινό φύλλο, το νο 4, της εφημεριδούλας μας, με ενδιαφέροντα άρθρα και συνεργασίες. Διανέμεται δωρεάν, χάρις στην γενναιοδωρία της Frattis Editions που αναλαμβάνει το κόστος της εκτύπωσης. Υπάρχει και σε μορφή pdf στη σελίδα της εφημερίδας στο FB.

Το 4ο τεύχος περιέχει:

Eva’s 75ers

Εαρινή σύναξη των αποφοίτων 1975 

της Ευαγγελικής Σχολής Ν. Σμύρνης

Για τη μικρή μας σύναξη της Ευαγγελικής
λίγα στιχάκια σκάρωσα, όχι της προκοπής.
Κι αν τα θρανία αφήσαμε σχεδόν μισόν αιώνα,
στα χρόνια εκείνα τριγυρνούν οι σκέψεις μας ακόμα.

Παν ποθητόν!

 

Ζωοδόχος Πηγή Δάφνης, 1958

Αυτή την ευχή είχε καθιερώσει ο αείμνηστος παππούς μου ο Θοδωρής, που στην φωτογραφία με κρατά καμαρωτός λίγο μετά από την μυστηριακή ονοματοδοσία μου στον ναό της Ζωοδόχου Πηγής Άνω Δάφνης, με την οποία απέκτησα το όνομά του και το όνομα του δικού του παππού και, ποιος ξέρει, ίσως και κάποιου προγενέστερου ορεσίβιου προγόνου μου που έζησε στα Αλτομιρά του Ταϋγέτου στις αρχές του 19ου αιώνα.

Με γράμματα τετάρτης δημοτικού μοιάζει απίθανο να επινόησε το αρχαιοπρεπές «Παν ποθητόν». Αν και περιστασιακός ιεροψάλτης, υπήρξε περισσότερο μέλος της Εκκλησίας του Δήμου παρά της επουράνιας. Σε όποιον τον ζάλιζε με κουβέντες περί θεού, αθανασίας και πίστης με τσιτάτα από τις γραφές και λοιπές φιλοσοφίες, τον διέκοπτε με τη φράση:

"Άκου να σου πω, στα επίγεια σε παλεύω όσο θες, στα επουράνια πολέμα μόνος σου!".

Πράγματι, στα επίγεια υπήρξε πάνσοφος. Δαιμόνιος και εύστροφος επαγγελματίας, όπως ήταν, αναπλήρωσε την έλλειψη σχολικών γνώσεων με λαϊκή επιμόρφωση από την αγορά και από τον διαρκή αγώνα για την επιβίωση. Σε καιρούς δύσκολους, χωρίς γονική βοήθεια, πάλεψε ορφανός από δεκατεσσάρων χρονών και προστάτης τριών μικρότερων αδερφιών. Κάπου, από κάποιον, ξεσήκωσε την ευχή, του άρεσε και την καθιέρωσε. Για τον εαυτό του η ευχή έπιασε καθώς ποθούσε να φύγει όρθιος και με σώας τας φρένας, όπως και συνέβη.

"Παν ποθητόν!", λοιπόν, αντεύχομαι κι εγώ με τη σειρά μου αγαπητοί φίλοι που κατά δεκάδες θυμηθήκατε χτες να στείλετε τις ευχές σας για την ονομαστική μου εορτή. 

"Παν ποθητόν!" και σε όσους δεν το θυμηθήκατε.

Θ. Μπελίτσος, 24.3.24.