Αναχωρούν...
Όταν έπαιζε ο «Θίασος» στην οθόνη, δεν ήξερα καν πως ήταν.
Μετά έμαθα.
Χρειάστηκε ομολογώ να σκάψω βαθιά μέσα μου αλλά και στο υποσυνείδητο μιας χώρας ολόκληρης, για να τον αξιολογήσω. Ήταν περίεργες και οι εποχές, οι ηλικίες αλλά και το φόντο που αναδύθηκε ο δημιουργός αυτός, μέσα σε κάτι ομίχλες κρύες όσο και παράδοξες, αργές όσο και ιστορικά καλπάζουσες μέχρι να σε αφήσει να μείνεις τελικά μόνος σε μια αίθουσα προβολής, που ποτέ δεν κατάλαβες πως η ώρα πέρασε και έπρεπε να αδειάσει πια για να χωρέσει κάποιους άλλους.
Δυο Μανιάτες αξιωματικοί, ο Καραμούζης κι ο Μαυρομιχάλης, ευαγγελίζονται τη λευτεριά στους κατοίκους της Λήμνου
Όταν, το απομεσήμερο της 5ης Οκτωβρίου του 1912 [παλιό ημερολόγιο], ο ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης απέπλεε από τον όρμο του Φαλήρου με κατεύθυνση προς το Θρακικό πέλαγος, γνώριζε ότι αν ο Ελληνικός Στόλος δεν κατάφερνε να κυριαρχήσει στο Αιγαίο, η έκβαση του πολέμου που ξεκινούσε ήταν πολύ δύσκολο να είναι ευτυχής για τις ελληνικές προσδοκίες. Η επιβλητική νηοπομπή των 23 πλοίων, με επικεφαλής το εντυπωσιακό θωρηκτό Αβέρωφ, είχε συγκεκριμένο στόχο, όταν ξεκινούσε υπό τις επευφημίες του πλήθους που είχε συρρεύσει στη φαληρική ακτή.
 |
| 5.10.1912. Ο απόπλους της Μοίρας του Αιγαίου από το Φάληρο |
 |
| Ο βασιλιάς είναι γυμνός (Χανς Κρίστιαν Άντερσεν) |
1. Η κηδεία του Κωνσταντίνου απέδειξε περίτρανα αυτό που όλοι ήξεραν. Πως δεν είχε κανένα πολιτικό κύρος, ούτε διεθνές ούτε εγχώριο. "Ο βασιλιάς ήταν γυμνός", όπως στο παραμύθι του συμπατριώτη της θλιμμένης Άννας Μαρίας, Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.
-ο-ο-ο-
Φίλοι και κοντογείτονες
Απ’ το σοκάκι της Ψαλτώφ, από την πέρα ράχη
Φέρνω θερμούς χαιρετισμούς και ξεκινώ εν τάχει
Στις παιδικές μας γειτονιές μ’ αρέσει να ρεμβάζω
Ανοίγω τις αυλόπορτες, χωρίς να λογαριάζω
Βλέπω σκιές μες τις αυλές, όμως δεν με φοβίζουν
«Περάστε, καλώς ήρθατε!» και οι ψυχές δακρύζουν
 |
| Ο Άγιο Νικόλας στου Πατσούρου το 1999 [φωτ. Θ.Μ.] |
Ο περιπατητής των εξοχικών περιοχών, στο διάβα του, συχνά συναντά χαλάσματα σε απρόσμενα σημεία, τα οποία υποδηλώνουν την ανθρώπινη παρουσία σε παλιότερες εποχές. Τα χαλάσματα αυτά συνήθως παρουσιάζουν εικόνα εγκατάλειψης και ερήμωσης, αλλά ο προσεκτικός παρατηρητής μπορεί να εξάγει κάποια συμπεράσματα για την αλλοτινή χρήση των ερειπίων που ανακαλύπτει, αν μάλιστα συνδυάσει την επιτόπια παρατήρηση με κάποια μικρή έρευνα είτε στη βιβλιογραφία είτε στην τοπική προφορική παράδοση. Ένα τέτοιο μνημείο, τεκμήριο παλιότερης ανθρώπινης παρουσίας, το οποίο βρίσκεται στην περιφέρεια που περιβάλλει τον οικισμό της Παλιόχωρας Αβίας στη Δυτική Μάνη, είναι το ερειπωμένο εκκλησάκι Άγιος Νικόλαος στου Πατσούρου.
 |
| Θεόδωρος Γρ. Μπελίτσος, 20 ετών περίπου |
Με αφορμή αυτή τη νεανική φωτογραφία του παππού μου, είπα να εξιστορήσω τη ζωή του.
Ο παππούς, ο μπάρμπα Θόδωρος όπως τον θυμούνται οι πιο μεγάλοι, είχε γεννηθεί στα ορεινά Αλτομιρά της Δυτικής Μάνης. Οι γονείς του ονομάζονταν Γρηγόρης και Σταυρούλα (Κοζομπόλη). Ο πατέρας του, ο Γρηγόρης Θ. Μπελίτσος (1877-1918), ήταν μοναχογιός, δεν είχε ούτε πρωτεξάδελφα, οπότε η συγγένεια με τους άλλους Μπελιτσαίους των Αλτομιρών (που εγκαταστάθηκαν στον Κάμπο Αβίας και στη Μεγ. Μαντίνεια) ήταν πολύ μακρινή. Είχε τελειώσει το σχολαρχείο· σώζονται μάλιστα κάποια βιβλία του. Στα Αλτομιρά ήταν ψάλτης και επίτροπος του ναού. Την ψαλτική ικανότητα την κληροδότησε και στον παππού μου αλλά την εξάσκησε κυρίως ο αδερφός του παππού, ο μπάρμπα Πότης Μπελίτσος (1917-2003) που υπήρξε μόνιμος ψάλτης της ενορίας Μεγ. Μαντίνειας Αβίας· ψάλτης είναι σήμερα κι ο γιος του, ο Γρηγόρης Π. Μπελίτσος.
