Εννέα έξι τρία

  

Στο σχόλασμα έτρεξα προς το Γουέμπλεϊ, την αλάνα δίπλα στο σχολείο. Είχαμε κανονίσει να παίξουμε ένα δίτερμα πριν γυρίσουμε στα σπίτια μας. Βρήκα την ομάδα μαζεμένη σε μια γωνιά γύρω από ένα τρανζιστοράκι: Μπαλωμένος, Ρεπανάς, Ροδίτης, Τσακιράκης, όλοι ήταν εκεί. Δίπλα τους ο Σαλιάρης κρατούσε το πονεμένο του κεφάλι. Είχε μια μεγάλη μελανιά στο μάτι, ήταν φανερό πως κάποιος τον είχε χτυπήσει. Ξαφνικά άρχισε να τρέχει και να φωνάζει:

«Ντούρλα βρωμιάρη, τα σουβλάκια σου είναι σάπια! Ντούρλα βρωμιάρη…».

«Τζερόνιμο ακούτε, ρε;», φώναξα εννοώντας τον «Τζερόνιμο Γκρούβι», τον πιο διάσημο ραδιοπειρατή της εποχής.

«Σσσς!», μου έκαναν όλοι με το δάχτυλο στο στόμα. Πλησίασα ν’ ακούσω πιο καθαρά.

Θεόφιλος Φραγκόπουλος: Προτίμησε το θάνατο από την εθελοδουλεία

 

Θεόφιλος Κων. Φραγκόπουλος (1917-1969)

Ένα από τα θύματα της στρατιωτικής χούντας του ’67, η οποία κάθε άλλο παρά αναίμακτη ήταν όπως αυτοδιαφημιζόταν, ήταν ο υφηγητής της Ανωτάτης Γεωπονικής Θεόφιλος Κ. Φραγκόπουλος, που είχε λημνιά ρίζα από την οικογένεια των ευεργετών Χριστοδουλίδη. Ο θάνατός του δεν ήταν φυσικός. Οδηγήθηκε στην αυτοκτονία, όταν δέχτηκε ασφυκτική πίεση από ανθρώπους της χούντας να λάβει μέρος σε προπαγανδιστική εκδήλωση με την ευκαιρία της εορτής της 25ης Μαρτίου του 1969. Το πρωί της 29ης (κατ’ άλλους της 28ης) Μαρτίου 1969 βρέθηκε νεκρός στο εργαστήριο του. Υπήρξε ο πρώτος νεκρός πανεπιστημιακός του αντιδικτατορικού αγώνα. Ας μάθουμε κάποια πράγματα γι’ αυτόν.*

Άντε αγόριμ στα Μσίρια…

 

Τα αίτια της μετανάστευσης των Λημνιών

 

«Άντε αγόριμ στα Μσίρια μπεκ καζαντίσ’ς λίρες».

«Άντε παιδί μου στην Αίγυπτο μπας και καζαντίσεις».

Με αυτά τα λόγια αποχαιρετούσαν τα παιδιά τους οι Λημνιοί τον 19ο και στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν η Αίγυπτος αποτελούσε τη Γη της Επαγγελίας, όχι μόνο για τους Λημνιούς αλλά γενικότερα για τη ρωμαίικη φτωχολογιά. Για κάποιους μάλιστα υπήρξε Ελντοράντο καθώς έγιναν πάμπλουτοι αλλά και στους υπόλοιπους έδινε ευκαιρίες για μια ζωή καλύτερη από εκείνη που είχαν στο νησί. Γιατί όμως οι Λημνιοί έφευγαν κατά χιλιάδες στην Αίγυπτο και σε άλλους προορισμούς προς αναζήτηση τύχης; Τι τους εξωθούσε σε αυτό το μαζικό φευγιό; Τα αίτια ήταν οικονομικά, φυσικά, αλλά για να τα κατανοήσουμε πρέπει να πάμε λίγο πίσω και να δούμε τις κοινωνικές συνθήκες που επικρατούσαν στο νησί.

 

Ο ξενιτεμός κι ο νόστος του κ. Βασίλη Κωνσταντόπουλου

 

Βασίλης Κωνσταντόπουλος

«...𝛌ί𝛄𝛂 𝛌ό𝛄𝛊𝛂 𝛄𝛊𝛂 𝛕𝛈 𝛇𝛚ή 𝛍𝛐𝛖»

Αθήνα 2019, σελ. 125.

  Ένα καλογραμμένο αυτοβιογραφικό βιβλίο με τον πιο πάνω τίτλο επέσε πρόσφατα στην αντίληψη μου, γραμμένο από έναν άνθρωπο που δεν σπούδασε σε κάποια σχολή αλλά μαθήτευσε στο μεγάλο σχολείο της ζωής. Και μπαίνοντας στην ένατη δεκαετία της ζωής του αποφάσισε να αφηγηθεί τις περιπέτειες του βίου του, ως παρακαταθήκη για τα παιδιά και τα εγγόνια του. Όμως, αν και το προόριζε για την οικογενειά του, το έργο του έχει ευρύτερο ενδιαφέρον, διότι αποτελεί μια αυθεντική μαρτυρία της κοινωνικής πραγματικότητας της μεταπολεμικής Ελλάδας.

"Κήρυκας των Καμινίων", νο 2.

"Ο Κήρυκας των Καμινίων"

2ο τεύχος, καλοκαιρινό

Ο Κήρυκας των Καμινίων

 

"Ο Κήρυκας των Καμινίων της Λήμνου"

- Εν μέσω της προεκλογικής θολούρας, μια μικρή νότα πολιτισμού γεννήθηκε αθόρυβα, χωρίς φαμφάρες και πανηγυρικές δηλώσεις. Ένα εφημεριδάκι καλαίσθητο, πολιτισμένο, με καλογραμμένα κείμενα, κυκλοφόρησε το πρώτο φύλλο του, το ανοιξιάτικο. 

- Πρωτεργάτες τρεις Καμνιώτες "εραστές της ομορφιάς", ο Σταύρος Φράττης (έκδοση), ο ιατρός Μάκης Διακουμής (επιμέλεια και κείμενο) και η φιλόλογος Ευαγγελία Λιάπη (άρθρο). Στο πρώτο φύλλο καλεσμένη η συγγραφέας κ. Βαρβάρα Βλαχοπούλου, με ένα νοσταλγικό κείμενο για την ανατολική Λήμνο του παλιού καιρού. 

- Δεν θα μπορούσα να λείπω, φυσικά, από το κάλεσμα του χωριού που ερωτεύτηκα. 

- Συγχαρητήρια! Αναμένουμε το θερινό φύλλο. Οι μικρές πατρίδες δείχνουν το δρόμο. 

* Θ.Μ. 18.5.23.

Η αποχή και τα γκάλοπ

 

-Ένα ζήτημα με το οποίο σχεδόν κανείς δεν ασχολείται είναι το μεγάλο ποσοστό της αποχής από τις εκλογές. Ως την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα η αποχή κυμαινόταν στο 25-28% των ψηφοφόρων. Καθώς τα συστήματα ήταν ακόμα χειρόγραφα σε μεγαλό βαθμό, το ποσοστό αυτό θεωρείτο πλασματικό: οι εκλογικοί κατάλογοι είχαν διπλοεγγραφές, δεν είχαν διαγραφτεί οι τεθνεώτες, κυρίως μετανάστες του εξωτερικού που δεν επέστρεψαν ποτέ κλπ. Αυτό ίσχυε. Θυμάμαι σε κάποιες ευρωεκλογές (νομίζω του 1999) που ήμουν στην εφορευτική επιτροπή, στον κατάλογο ψηφοφόρων του εκλογικού τμήματος υπήρχαν δεκάδες άτομα γεννημένα τον 19ο αιώνα!