"Κήρυκας των Καμινίων", νο 2.

"Ο Κήρυκας των Καμινίων"

2ο τεύχος, καλοκαιρινό

Ο Κήρυκας των Καμινίων

 

"Ο Κήρυκας των Καμινίων της Λήμνου"

- Εν μέσω της προεκλογικής θολούρας, μια μικρή νότα πολιτισμού γεννήθηκε αθόρυβα, χωρίς φαμφάρες και πανηγυρικές δηλώσεις. Ένα εφημεριδάκι καλαίσθητο, πολιτισμένο, με καλογραμμένα κείμενα, κυκλοφόρησε το πρώτο φύλλο του, το ανοιξιάτικο. 

- Πρωτεργάτες τρεις Καμνιώτες "εραστές της ομορφιάς", ο Σταύρος Φράττης (έκδοση), ο ιατρός Μάκης Διακουμής (επιμέλεια και κείμενο) και η φιλόλογος Ευαγγελία Λιάπη (άρθρο). Στο πρώτο φύλλο καλεσμένη η συγγραφέας κ. Βαρβάρα Βλαχοπούλου, με ένα νοσταλγικό κείμενο για την ανατολική Λήμνο του παλιού καιρού. 

- Δεν θα μπορούσα να λείπω, φυσικά, από το κάλεσμα του χωριού που ερωτεύτηκα. 

- Συγχαρητήρια! Αναμένουμε το θερινό φύλλο. Οι μικρές πατρίδες δείχνουν το δρόμο. 

* Θ.Μ. 18.5.23.

Η αποχή και τα γκάλοπ

 

-Ένα ζήτημα με το οποίο σχεδόν κανείς δεν ασχολείται είναι το μεγάλο ποσοστό της αποχής από τις εκλογές. Ως την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα η αποχή κυμαινόταν στο 25-28% των ψηφοφόρων. Καθώς τα συστήματα ήταν ακόμα χειρόγραφα σε μεγαλό βαθμό, το ποσοστό αυτό θεωρείτο πλασματικό: οι εκλογικοί κατάλογοι είχαν διπλοεγγραφές, δεν είχαν διαγραφτεί οι τεθνεώτες, κυρίως μετανάστες του εξωτερικού που δεν επέστρεψαν ποτέ κλπ. Αυτό ίσχυε. Θυμάμαι σε κάποιες ευρωεκλογές (νομίζω του 1999) που ήμουν στην εφορευτική επιτροπή, στον κατάλογο ψηφοφόρων του εκλογικού τμήματος υπήρχαν δεκάδες άτομα γεννημένα τον 19ο αιώνα!

Ψυχοσάββατο της χαρμολύπης

 

Καλησπέρα συντροφοναύτες, συνταξιδιώτες στο απέραντο πέλαγος του διαδικτύου.

Ευχαριστώ για τις ευχές που στείλατε, ο καθένας με τον τρόπο του, για την ονομαστική γιορτή μου που φέτος ήταν περισσότερο Ψυχοσάββατο παρά γιορτινή μέρα. Το θάμα των κολλύβων των Αγίων Θεοδώρων. Κόλλυβα και γιορτή αντάμα! Πρόσφορα υπέρ υγείας των ζωντανών και πιάτα με βρασμένο στάρι υπέρ αναπαύσεως των τεθνεώτων. Από το τριήμερο ξεφάντωμα της αποκριάς, στο τριήμερο πένθος για την τραγωδία. Από το "Δόξα τω Θεώ", στο "Βόηθα Παναγιά"! Αυτή η παντοτινή χαρμολύπη που μας τυραννά ως λαό από τα γεννοφάσκια μας.

Στο κάδρο

 Αναχωρούν...

Αυτοί που λατρέψαμε

Αυτοί που μισήσαμε

Αυτοί που ζηλέψαμε

Αυτοί που θαυμάσαμε

Αυτοί που φθονήσαμε

Αυτοί που αγαπήσαμε

Ο ένας μετά τον άλλον

Παίρνουν δυο μέτρα γης

Κι αναχωρούν

Με τη σειρά μας μπήκαμε στο κάδρο

Κι ούτε που το καταλάβαμε

Θ.Μ. 12.1.23

Νίκος Παναγιωτόπουλος: "Θόδωρε πάντα θα σε αγαπάμε"

Όταν έπαιζε ο «Θίασος» στην οθόνη, δεν ήξερα καν πως ήταν.

Μετά έμαθα.

Χρειάστηκε ομολογώ να σκάψω βαθιά μέσα μου αλλά και στο υποσυνείδητο μιας χώρας ολόκληρης, για να τον αξιολογήσω. Ήταν περίεργες και οι εποχές, οι ηλικίες αλλά και το φόντο που αναδύθηκε ο δημιουργός αυτός, μέσα σε κάτι ομίχλες κρύες όσο και παράδοξες, αργές όσο και ιστορικά καλπάζουσες μέχρι να σε αφήσει να μείνεις τελικά μόνος σε μια αίθουσα προβολής, που ποτέ δεν κατάλαβες πως η ώρα πέρασε και έπρεπε να αδειάσει πια για να χωρέσει κάποιους άλλους. 

6.10.1912: «Η ώρα της απελευθερώσεως εσήμανε!»*

 

Δυο Μανιάτες αξιωματικοί, ο Καραμούζης κι ο Μαυρομιχάλης, ευαγγελίζονται τη λευτεριά στους κατοίκους της Λήμνου

 

Όταν, το απομεσήμερο της 5ης Οκτωβρίου του 1912 [παλιό ημερολόγιο], ο ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης απέπλεε από τον όρμο του Φαλήρου με κατεύθυνση προς το Θρακικό πέλαγος, γνώριζε ότι αν ο Ελληνικός Στόλος δεν κατάφερνε να κυριαρχήσει στο Αιγαίο, η έκβαση του πολέμου που ξεκινούσε ήταν πολύ δύσκολο να είναι ευτυχής για τις ελληνικές προσδοκίες. Η επιβλητική νηοπομπή των 23 πλοίων, με επικεφαλής το εντυπωσιακό θωρηκτό Αβέρωφ, είχε συγκεκριμένο στόχο, όταν ξεκινούσε υπό τις επευφημίες του πλήθους που είχε συρρεύσει στη φαληρική ακτή.

5.10.1912. Ο απόπλους της Μοίρας του Αιγαίου από το Φάληρο