Μυρωδιά γλυκάνισου

"Le Cirque bleu", Marc Chagall

Ο Άρης κάνει πόλεμο

Σε μια βρώμικη στοά στου Ψυρρή

Αίματα, κόκκινο νερό

Σαρδέλα παστή και λουκάνικο

Ο Σπίθας σαλτάρει ν’ αρπάξει τη ρεζέρβα

Μυρωδιά γλυκάνισου και γραβιέρας

Είμαστε άοπλοι

Σ’ ένα καραφάκι ούζο Μυτιλήνης

Αδέρφια μας στρατιώτες

Μια σταγόνα ανθρωπιάς αναζητήσαμε

Θ. Μύθος, 13-1-2019

Πώς γίνεται;

Πώς γίνεται να θαυμάζω τις ίδιες εικόνες;

Πώς γίνεται να μην αλλάζουν τα χρώματα;

Πώς γίνεται να χάνεται πάντα το όνειρο;

Πώς γίνεται να μην αλλάζει ο κόσμος;

Πώς γίνεται να γυρίζω γύρω από το ίδιο άστρο;

Πώς γίνεται να ακούω τα ίδια παραμύθια;

Πώς γίνεται να οσμίζομαι τις ίδιες μυρωδιές;

Πώς γίνεται να μην αλλάζει ο κόσμος;

Πώς γίνεται να ακούω τα ίδια τραγούδια;

Πώς γίνεται να βγάζω τις ίδιες φωτογραφίες;

Πώς γίνεται να γράφω πάντα την ίδια ιστορία;

Πώς γίνεται να μην αλλάζει ο κόσμος;

Πώς γίνεται να γράφω πάντα την ίδια ιστορία;

Πώς γίνεται να γράφω πάντα την ίδια ιστορία;

Πώς γίνεται να γράφω πάντα την ίδια ιστορία;

Πώς γίνεται;

Θ. Μύθος, 31/12/2018.

Ο Άη Βασίλης και τα χαμένα παραμύθια

 

-Παρακαλώ; ρώτησε μια συμπαθητική γυναικεία φωνή, μάλλον ηλικιωμένης κυρίας.

-Καλησπέρα, για την αγγελία σας παίρνω, απάντησα αμήχανα, χωρίς να ξέρω τι να πω.

 Είχα καλέσει πιο πολύ από περιέργεια παρά για να απαντήσω. Μου αρέσει να χαζεύω τις μικρές αγγελίες, όχι όσες αφορούν ακίνητα, αυτοκίνητα και τα παρόμοια, αλλά τις κάπως ιδιόρρυθμες. Είναι μια μορφή διασκέδασης κι αυτή, κάτι σαν άσκηση του μυαλού. Αντί να λύνω σταυρόλεξα ή σουντόκου, εντοπίζω παράξενες ανακοινώσεις και προσπαθώ να αναπαραστήσω το περιβάλλον που τις γέννησε. Κάπως έτσι, στην κατηγορία «Απολεσθέντα», εντόπισα την πιο αινιγματική αγγελία που είχα συναντήσει ποτέ:

Από το Ρεΐζντερε της Ερυθραίας στον Άγ. Δημήτριο Λήμνου

Διαμάντω Κωνσταντιλάκη-Μπιμπούδη

«Στον χείμαρρο του χρόνου», σελ. 112.

Εκδ. Μιχάλη Σιδέρη, Ιούλιος 2018.

Ένα όμορφο βιβλίο έπεσε στα χέρια μου πρόσφατα, γραμμένο από την κ. Διαμάντω Κωνσταντιλάκη-Μπιμπούδη, η οποία μεγάλωσε και ζει στον Άγιο Δημήτριο Λήμνου αλλά έχει απώτερη καταγωγή από τη μικρασιατική κωμόπολη Ρεΐζντερε. Στο βιβλίο, το οποίο εκδόθηκε σε συνεργασία με τον Μορφωτικό Εκπολιτιστικό Σύλλογο «Άγιος Δημήτριος», περιγράφει με απλό και κατανοητό λόγο την ιστορία και την καθημερινότητα των κατοίκων της μικρασιατικής πατρίδας, έτσι όπως τα άκουσε και τα κατέγραψε από την γιαγιά της, την Γιασεμή Μαυράκη-Ελιά (1907-1997), η οποία στα εφηβικά της χρόνια έζησε το δράμα της προσφυγιάς.

Η εκδρομή που πήγε Πολυτεχνείο

του Μπάμπη Κουρεμέτη*

Ομιλία στην εκδήλωση 

για την επέτειο του Πολυτεχνείου

Δευτέρα, 19/11/2018

Αίθουσα Δημοτικού Συμβουλίου Ελευσίνας

Μπάμπης Κουρεμέτης

Εν αρχή ήν η εκδρομή. Και δεν μιλάμε για τίποτα σπουδαίο, για λίγες μέρες και αν θα το καταφέρναμε, αν θα συμφωνούσε η Διεύθυνση, αν θα βρίσκαμε καθηγητές να αναλάβουν να μας συνοδεύσουν και τόσα άλλα αν. Δεν ήταν στα χρόνια μας καθιερωμένες οι πολυήμερες εκδρομές. Αποφασίσαμε να το προσπαθήσουμε. Με ποιά διαδικασία αναλάβαμε εμείς οι τρείς δεν θυμάμαι. Καταλαβαίνω για ποιό λόγο οι συμμαθητές διάλεξαν τον Μανώλη, ήταν, με διαφορά, ο καλύτερος μαθητής της τάξης και όταν θες να παρακαλέσεις τη διεύθυνση του Σχολείου για κάτι, καλό είναι το αίτημα να το παρουσιάσει ο καλύτερος μαθητής. Ο Θανάσης και εγώ δεν ανήκαμε στην αφρόκρεμα του σχολείου. Αλλά, τέλος πάντων, αυτό αποφάσισαν οι συμμαθητές και εμείς οι τρείς αναλάβαμε την υπόθεση “εκδρομή της Έκτης Τάξης του Γυμνασίου Ελευσίνας της χρονιάς 1973-1974”.

Η Ιστορία του Κόσμου

Στη μνήμη του Ζακ.

Έσφιξε το σακίδιο στην πλάτη και άρχισε να τρέχει. Ένα καρβέλι είχε, λίγα κέρματα και ένα βιβλίο με παραμύθια, δώρο του παππού του. Αλλά εκείνοι δεν το ήξεραν. Η πλατεία είχε γεμίσει πάλι από φουσκωμένα μπράτσα με τατουάζ. Μανιασμένα μαρσαρίσματα κυνηγούσαν μελαμψές φιγούρες. Γωνία Χέυδεν και Φυλής τον πρόφτασε ένα ξύλινο κοντάρι και τον έριξε στο πεζοδρόμιο.

«Άρπα τη, μωρή σκουριά!», γκάριξε ένα λαρύγγι.

Απέναντι στο Ινδικό εστιατόριο είχανε σπάσει την τζαμαρία και κάνανε πλιάτσικο. Ένα μπράτσο τράβηξε με δύναμη το σακίδιο από την πλάτη του. Ένιωσε τα χέρια του να ξεκολλάνε από τους ώμους. Έβγαλε μια κραυγή και λιποθύμησε.

Το τελευταίο ταξίδι

Πριν από λίγες ημέρες, την Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου 2018, αναχώρησε για το τελευταίο του ταξίδι το μοναδικό ψαροκάικο που είχε απομείνει στο χωριό μας, την Παλιόχωρα Αβίας. Πρωί-πρωί, η γαΐτα «Άγιος Κωνσταντίνος» του καπετάν-Γιώργη Κουκούτση, σαλπάρισε για τελευταία φορά από την Παλιόχωρα. Καβατζάρισε το βορινό κάβο, μα αυτή τη φορά δεν κατευθύνθηκε προς τα ανοιχτά για το καθημερινό ψάρεμα. Χάραξε ρότα για την Καλαμάτα. Άλλο ένα θύμα της επιδοτούμενης από την Ευρωπαϊκή Ένωση απόσυρσης των παλιών σκαριών, έπαιρνε το δρόμο για το διαλυτήριο σκαφών.