Επαμεινώνδας (Νώντας) Γερασιμόπουλος

Η Παλιόχωρα τίμησε τη μνήμη 
ενός άξιου τέκνου της

Επαμεινώνδας (Νώντας) Γερασιμόπουλος

Ιατρός-Καρδιολόγος

 (1957-2008)

Την Κυριακή 19 Αυγούστου 2018, στην Παλιόχωρα Αβίας της Δυτικής Μάνης, τιμήθηκε η μνήμη ενός αδικοχαμένου τέκνου του χωριού, του ιατρού-καρδιολόγου Επαμεινώνδα Κ. Γερασιμόπουλου, του Νώντα για μας τους παιδικούς του φίλους, ο οποίος πριν από δέκα χρόνια είχε πέσει θύμα κακοποιών, σε μια υπόθεση που είχε συνταράξει τότε το πανελλήνιο.

Το βιβλίο του Αρ. Τσοτρούδη για τη μάχη του Σκρα

Αριστείδης Ι. Τσοτρούδης

«Η μάχη του Σκρα και η Συνθήκη του Μούδρου»

Λήμνος 2018, σελ. 160

Ο οδοντίατρος Αριστείδης Τσοτρούδης, εκτός από την επιστήμη του, εδώ και χρόνια διακονεί με επιτυχία και την ιστορική έρευνα και συγγραφή. Ο Τσοτρούδης, παιδί της Λήμνου, μεγάλωσε στη διάρκεια της κατοχικής και πρώτης μετακατοχικής περιόδου και κουβαλά μέσα του έντονα τα βιώματα εκείνης της, πυκνής σε πολιτικά και στρατιωτικά γεγονότα, δραματικής εποχής. Βιώματα και προσωπικά, καθώς ο πατέρας του άφησε την τελευταία του πνοή στα ηπειρωτικά βουνά στον πόλεμο του ’40. Επηρεασμένος ίσως από τα συναισθήματα εκείνων των χρόνων ασχολήθηκε με την ιστορική έρευνα. Η θεματολογία των μελετών του έχει πάντα σχέση με τον τόπο καταγωγής του, τη Λήμνο, και έχει μια πρωτοτυπία, διότι καταπιάνεται με θέματα που δεν έχουν μελετηθεί και διερευνηθεί με επάρκεια, αξιοποιώντας προσωπικές μαρτυρίες και τεκμήρια.

Υαλοκαθαριστής

Πρωί πρωί καθάριζε τα τζάμια της τράπεζας
ο παλιός μου μαθητής. Είχα μήνες να τον δω.
Καλημέρα, του φώναξα.
Καλημέρα, δάσκαλε!
Παράτησε το σφουγγάρι κι έσπευσε να σκουπίσει τα χέρια του
για να με χαιρετίσει.
Μην τα σκουπίζεις, αγόρι μου.
Τα χέρια που δουλεύουν δεν είναι βρώμικα!
Τα καθαρά χέρια να φοβάσαι!

Θ. Μύθος, 1/3/2018.

Περί Μίκη, Τέχνης και Πολιτικής

Αφορμή γι’ αυτό το άρθρο στάθηκε η δήλωση του Σταύρου Ξαρχάκου για την αντιμετώπιση του Μίκη Θεοδωράκη από τον κόσμο, κυρίως της αριστεράς, λόγω της ενεργού συμμετοχής του στο «μακεδονικό» συλλαλητήριο. Δεν προτίθεμαι να μπω στην ουσία αλλά θα σταθώ σε έναν κοινό τόπο όσων έσπευσαν να υπερασπιστούν τον Μίκη. Διότι όλοι κάνουν το ίδιο σφάλμα είτε θελημένα είτε ακούσια. Αδυνατούν (ή δεν θέλουν) να διακρίνουν τον καλλιτέχνη Μίκη Θεοδωράκη από τον πολιτικό. Και αν ο πολύς κόσμος έχει κάποια ελαφρυντικά και ταυτίζει τις δυο ιδιότητες του Μίκη, ο Σταύρος Ξαρχάκος δεν δικαιούται να επικαλεστεί το ακαταλόγιστο. Ως καλλιτέχνης και πολιτικός και ο ίδιος, γνωρίζει πως αλλιώς κρίνεσαι για τη μία ιδιότητα και με άλλα κριτήρια για την άλλη. Όταν γράφει: «Θυμίζω ότι μιλάμε για τον Μίκη Θεοδωράκη… τον σπουδαίο και σπάνιο αυτόν Έλληνα», σε ποιον Μίκη αναφέρεται άραγε; Προφανώς, στο Μίκη θρύλο της μουσικής. Όμως, εδώ δεν κρίνεται ο καλλιτέχνης Μίκης αλλά η πολιτική του συμπεριφορά.

Ένοχος

Πάλι τα ίδια!

Δέκα σκαλοπάτια, σκοτεινά. Πρώτος διάδρομος αριστερά, βρώμικοι τοίχοι. Τρίτη πόρτα δεξιά, ξεβαμμένη. Ένα παγωμένο μεταλλικό γραφείο, μια ξεσκισμένη καρέκλα. Πίσω από τους φακέλους, ένα μουστάκι, χοντρά γυαλιά, δυο ώμοι με ασημένια αστέρια, μια φωνή φιλική, δήθεν.

«Τι θα γίνει με σένα;»

Σιωπή.

«Πες τι έγινε, να τελειώνουμε!»

Σιωπή.

Τα γεγονότα ξεχειλίζουν στη μνήμη.

Τρεις αξημέρωτο. Χτυπήματα στην πόρτα, επίμονα. Βροντές διακόπτουν το ηλιόλουστο όνειρο. Στα πόδια μπερδεύονται σεντόνι και κουβέρτα, πέφτουν στο πάτωμα, το κλειδί γυρίζει, το σιφούνι ορμά στο δωμάτιο.

«Πέσε κάτω, ρε!»

Συρτάρια, ντουλάπια, ρούχα, παπούτσια, βιβλία, τεκμήρια ενοχής.

Χέρια στην πλάτη, δεμένα. Γυμνό σφαχτάρι στην κλούβα. Ένα κλομπ χτυπά σε μια παλάμη. Υπενθύμιση εξουσίας.

«Όμως, δεν μπορεί να χτυπήσει τη σκέψη», η αισιόδοξη ιδέα χαράζει ένα χαμόγελο στο αγουροξυπνημένο πρόσωπο.

«Τι κοιτάς ρε;» το κλομπ χτυπάει το συρμάτινο χώρισμα. Υπενθύμιση εξουσίας.

«Ναι αλλά δεν μπορεί να χτυπήσει τη σκέψη μου». Νέο χαμόγελο.

Η εξουσία φοβάται, χτυπάει το δάπεδο και φωνάζει:

«Πάγωσέ το, μη σε αρχίσω στις γρήγορες! Είσαι ένοχος! Τ’ ακούς; Έ-νο-χος! Σε λίγο θα σου κοπεί το γέλιο».

Δέκα σκαλοπάτια, σκοτεινά. Υπόγειο, υγρό. Αέρας λίγος, σκόνη πολλή.

«Τι θα γίνει με σένα;»

Σιωπή.

Τα βλέμματα διασταυρώνονται. Ομολογία.

«Ένοχος είμαι. Όσο ζω, ένοχος θα είμαι. Όπως κι εσύ άλλωστε».

Θ. Μύθος, 31 Ιανουαρίου 2018

Ο Καθεμέρας

Βγήκε από το μαγαζί του μαρμαρά ανακουφισμένος. Είχε διευθετήσει μια υπόθεση που τον απασχολούσε σχεδόν δέκα χρόνια. Περπάτησε ήρεμος ως την στάση του λεωφορείου. Έβγαλε το πακέτο κι άναψε τσιγάρο. Ήταν το δεύτερο της ημέρας. Κανονικά, το φύλαγε για το μεσημέρι, για μετά το φαγητό. Αλλά σήμερα ήταν μια εξαιρετική μέρα. Άξιζε να την γιορτάσει με ένα τσιγάρο εκτός προγράμματος. Άλλωστε δεν είχε να φοβηθεί τίποτε πια.

Τα λυκοκάντζαρα

Από εκείνη την ημέρα δεν ξαναπήγε στην πλατεία. Χάθηκε από τα στέκια. Μάζεψε κι άλλους και τις ημέρες κατέβαιναν και δούλευαν το πριόνι που άφηναν τα λυκοκάντζαρα σαν χάραζε. Σε λίγο καιρό θα γύριζε ανάποδα ο ντουνιάς, όπως το είχε προβλέψει ο ποιητής.